Το φεγγάρι του Αυγούστου

Χθες βράδυ έμεινα ως αργά στην παραλία του Ενυδρείου στη Ρόδο περιμένοντας την ανατολή της μεγάλης Πανσελήνου. Ξαφνικά μέσα από την λεπτή υγρασία, λίγες μοίρες πάνω απ’ τον ορίζοντα, άρχισε να σχηματίζεται ο λευκός δίσκος σαν να ήταν πράγματι από λεπτό χαρτί. Ύστερα κοκκίνισε ελαφρά και παίρνοντας ύψος άρχισε να δίνει φως.

    Σήμερα βγήκα στην παραλία μετά τη δύση του ηλίου και μπήκα στη θάλασσα. Σε μια στιγμή μου φάνηκε ότι το φεγγάρι άργησε πολύ. Μόνος μέσα στο νερό, απολαμβάνοντας το μέγα δώρο της αναπνοής, ένοιωσα σαν νεαρός Πολυνήσιος. Ανεβαίνοντας απάνω ύστερα από βαθύ μακροβούτι ξαφνικά ήταν εκεί. Σαν μια ζεστή λάμπα που κοκκινίζει ένα δωμάτιο. Ένα δωμάτιο που είναι το σπίτι μας ο πλανήτης Γη. Το φαινόμενο συνεχίζεται αδιάλειπτα  από την αρχή του χρόνου.
    

    Xθες η παραλία ήταν γεμάτη κόσμο που τον είχαν στείλει οι δημοσιογράφοι να θαυμάσει την πανσέληνο. Σήμερα ήταν άδεια παρόλο που το φεγγάρι ήταν εξ ίσου λαμπρό. Μόνο δυό ζευγάρια ήταν εκεί κοντά με ένα παιδί, Ο ένας άντρας μιλούσε διαρκώς σε γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Δεν σταμάτησε στιγμή. Οι υπόλοιποι κατά διαστήματα γελούσαν. Η ανατολή της σελήνης δεν φάνηκε να τους απασχόλησε καθόλου. Κι όμως η θερμή είσοδός της και κατόπιν η ψυχρή σιωπή της ήταν απαράμιλλες σε ευγλωττία. Τι ήταν αυτό το τόσο σημαντικό που είχε να πει? Αφού γύρω μας τα πάντα ήταν ειπωμένα.

                                                                                              Β.Η                                                        

Εξ Όνυχος τον Λέοντα

Αναδημοσιεύω από τον Πύραυλο των Υπογείων την ανάρτηση του Σαββάτου, της 14ης Ιανουαρίου 2012.

Η Αριστερά μπροστά στην κρίση (της)!...

   Σκηνή Α:  15 Νοεμβρίου 2011, πρώτη μέρα εορταστικού τριημέρου, γωνία Τοσίτσα και Πατησίων  (δίπλα στο Πολυτεχνείο).

    Πρεζόνια μπρος στο περίπτερο και στη στάση των λεωφορείων. Σ' όλο το βάθος του πάρκου της Τοσίτσα πάνω από μια εκατοντάδα πρεζόνια, όρθια σε «ξύλινες» στάσεις, ξαπλωμένα σε κουβέρτες, σε μηχανική κίνηση με το «σπαστό»  περπάτημα  της πρέζας, μια θάλασσα δυστυχίας και εξαθλίωσης. Οι τοίχοι της σχολής Καλών Τεχνών μαυρισμένοι από τις νυχτερινές φωτιές. Σκουπίδια που τα σέρνει ο άνεμος μια εδώ μια εκεί. Ανάμεσά τους πάνε κι έρχονται με κρύο χαμόγελο και κοφτερό μάτι οι «θηρευτές». Στο πέρασμά τους, σκιές σηκώνονται από τα πεζοδρόμια.

     Στις δύο στάσεις των λεωφορείων λιγοστοί «κανονικοί» άνθρωποι στέκουν με παγωμένα πρόσωπα στραμμένα προς την Πατησίων. Καμώνονται  πως δεν είναι εκεί!

 

    Σκηνή Β: Ακριβώς στην γωνία της Τοσίτσα, εκεί που αρχίζει το κτήριο του Πολυτεχνείου, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Μεγάφωνα: "Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες". Λιγοστά τραπεζάκια αριστερών οργανώσεων με έντυπα και αφίσες. Μπρος στην κεντρική πύλη (κλειστή). Οι δύο πλαϊνές πόρτες ανοιχτές για τον εορτασμό. Λιγοστός κόσμος περιφέρεται μέσα. Το κεφάλι του αγάλματος – λίγα λουλούδια. Περίπου 200 γομάρια της ΚΝΕ άχρωμοι, βλοσυροί, απροσπέλαστοι, πίσω από δεκάδες τραπεζάκια με αφίσες. Κάποιοι έχουν τον Ριζοσπάστη υπό μάλης. Δύο-τρεις κοπέλες  μόνο. Αντρίλα. Προστατεύουν το πολυτεχνείο από τους αναρχικούς. Βαριά μυρωδιά  "προλεταριακής" μπατσίλας.

     Έξω πάλι επί της Πατησίων προς Στουρνάρα. Αρχίζουν πάλι τα τραπεζάκια των αριστερών οργανώσεων, γεμάτα προκηρύξεις, αφίσες – πουλάνε βιβλία. Τροτσκιστές, άκρα αριστερά, Σύριζα, στη γωνία και αντιεξουσιαστές. Όλα εκπνέουν στη Στουρνάρα μεs στον θόρυβο της κυκλοφορίας. Καστανάς (1), πιο ήπια παρουσία τοξικομανών, αυτοκίνητα, αυτοκίνητα…..

Συμπέρασμα που συγκλονίζει σαν ξαφνική αποκάλυψη: Η Αριστερά συγκατοικεί αρμονικά με την πρέζα. (Σαν να) έχει έρθει σε συμφωνία μαζί της και (σαν να) έχουν μοιράσει τον χώρο. « Μέχρι εδώ εσείς, από δω και μετά εμείς!»

Παρόρμηση: Όλοι αυτοί οι αργόσχολοι που "χτυπούν κάρτα" στον εορτασμό θα έπρεπε να μπουν στην Τοσίτσα και να καθαρίσουν τον χώρο από την πρέζα. Όχι για να σπρώξουν τους εγκλωβισμένους της  κάτω από την Πατησίων, όπως θα έκαναν τα παλληκάρια του Καρατζαφέρη, όχι για να σκουπίσουν τα κοινωνικά σκουπίδια "κάτω από ένα κρεβάτι" όπως κάνει το κράτος υπό τις προτροπές  της ακροδεξιάς αλλά για να αναλάβουν, να πάρουν πάνω τους, όλο το θέμα–πρέζα. Να ανοίξουν, σαν Αριστερά, σταθμούς αποτοξίνωσης, να συμπαρασταθούν man to man σε κάθε τοξικομανή, να φτιάξουν, με τους μαντράχαλους που διαθέτουν, ομάδες κρούσης που να ξυλοφορτώνουν τους εμπόρους όπου τους βρίσκουν και να τους κυνηγάνε παντού, να σημάνουν συναγερμό στις γειτονιές  που χτυπάει η αρρώστια και να οργανώσουν ομάδες περιφρούρησης κατοίκων παντού όπου γίνεται συναλλαγή και να βάζουν δικηγόρους να ερευνούν τις σχέσεις  μπάτσων και ηρωίνης.

     Θλιβεροί Κύριοι της Αριστεράς! Δικοί σας είναι όλοι αυτοί! Φτωχιά λαϊκή  νεολαία! Ένα κομμάτι αυτών που εκπροσωπείτε στο  κοινοβούλιο! Εκπεσόντες  είναι!  Αλλά εσείς αποδεχθήκατε την πρέζα (επομένως τα πάντα) εδώ και δεκαετίες σαν ένα σύμπτωμα των μοντέρνων καιρών! Και δεχτήκατε  την αλλαγή των καιρών και ό,τι αυτοί έφερναν σαν να ήταν κάτι νομοτελειακό. Σαν να ήταν  φυσικό φαινόμενο. Γιατί ήσασταν ήδη ηττημένοι πριν από την έλευση αυτών των καιρών!

     Θλιβεροί Κύριοι! Υπάρχουν πανούκλες που δεν θα έπρεπε να είχαν καμία ευκαιρία σ αυτήν την χώρα! Γιατί ήταν όμορφη χώρα. Και δεν αντιληφθήκατε ότι βάδιζε προς την ερήμωση. Και κοιτάξτε τι έρχεται τώρα: άνεργοι, άστεγοι, συσσίτια, άρρωστοι, φόβος και το χειρότερο, το απλανές βλέμμα!

     Κοιτάξτε την Γερμανία του ‘30. Δείτε την ασθμαίνουσα προσπάθεια μιας άλλης Αριστεράς να προλάβει τον Χίτλερ. Δείτε την αλληλεγγύη στους απεργούς, στους ανέργους, τις επιτροπές αλληλοβοήθειας, τους συμβουλευτικούς σταθμούς ψυχικής υγιεινής, τις ομάδες άμυνας  ενάντια στους φασίστες. Αλλά ειπώθηκε ήδη: επρόκειτο για μία άλλη Αριστερά. Κι εκείνοι οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι να ματώσουν. Προέρχονταν από ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα. Και είχαν ήδη ματώσει στα γερά!

       Πάρτε στα χέρια σας την μπροσούρα του ιατρού  Β. Ράιχ: "Να τι είναι  πολιτική!" Και διαβάστε  εκεί μέσα την αγωνία του και την προσπάθειά του.  Διαβάστε: "Συνειδητοποίηση σημαίνει στοχασμό πάνω  στην ερήμωσή σου".

     Διαβάστε ξανά: "Για μένα, στράτευση σήμαινε, όχι κομματική δραστηριότητα και κομματική καριέρα αλλά κοινωνική δουλειά".

      Δείτε τι κάνουν σήμερα η Χαμάς και η Χεζμπολά! Φτιάχνουν σχολεία, φτιάχνουν νοσοκομεία, εκπαιδεύουν, προστατεύουν και φροντίζουν τον λαό τους. Να γιατί η Χεζμπολά αντιστάθηκε νικηφόρα στον ισραηλινό στρατό. Αλλά αυτοί έχουν ανθρώπους που δεν φοβούνται να νικήσουν. Και δεν φοβούνται τον κοινωνικό μόχθο. Ενώ εσείς είστε επαγγελματίες αριστεροί!

      Κύριοι της Αριστεράς, η όψη του Πολυτεχνείου το μεσημέρι της 15-11-2011 έδειχνε ότι είστε ανύπαρκτοι στον δρόμο. Και η μόνη επιθυμία σας είναι να βελτιώσετε τα ποσοστά σας στις επόμενες  εκλογές, να αναβαθμιστείτε κοινοβουλευτικά και να ανακαινίσετε τα μαγαζιά σας.

       Εμείς είδαμε την Αριστερά στην Τοσίτσα - άρα την  είδαμε παντού! (Για του λόγου το αληθές: κοιτάξτε πως χάσατε την μάχη του Αγίου Παντελεήμονα επειδή δεν την δώσατε ποτέ. Μάλλον ούτε αυτή σας αφορούσε. Ούτε σας κλόνισε ότι φτωχοί άνθρωποι πήγανε με την άκρα Δεξιά).

      Έχετε αναθαρρήσει από την πρόσκαιρη άνοδο των ποσοστών σας στις δημοσκοπήσεις. Αλλά αυτή η κρίση πρόκειται να σας τελειώσει!

         Γι αυτό κάντε, σας παρακαλούμε, τρία βήματα παρακάτω. Μη βρωμίσει εδώ το κουφάρι σας .

      Και κάτι ακόμα. Ποτέ να μην γίνουν εκλογές! Το τελευταίο πράγμα που μας νοιάζει είναι οι εκλογές!

                                                                                                     Β.Η

Σημερινό Υστερόγραφο: Θαυμάστε τώρα κατάσταση αριστερού εμφυλίου! Αποτέλεσμα τού ότι η Αριστερά μπλέχτηκε με κάτι για το οποίο δεν ήταν φτιαγμένη και το οποίο την ξεπερνά κατά πολύ.   
   Πικρή ικανοποίηση, να "τα 'χω πει" μέσα στα χρόνια. Κρίμα που δεν καταφέραμε να φτιάξουμε κάτι άλλο... εγώ κι οι φίλοι μου.

Μετά τη Λήθη

Διψάω για συντρόφους.

Ορκισμένους συντρόφους.

Κι ας βγούμε, από ερείπια δημόσια κτίρια

               που καπνίζουν

μπρος στα στημένα κανόνια

και τα όπλα που μας σημαδεύουν,

σαν φαντάσματα.

Κι ας μας φέρουν μπρος στο στρατοδικείο

που συνεδριάζει νύχτα με λάμπες θυέλλης

πέρα απ’ το βουβαμένο λαό.

Κι ας μπάσουν μέσ’ στο κελί

-μόνη παραχώρηση-

τη γυναίκα που αγάπησα,

σύντροφό μου από τα άστρα

που θα φέρνει στα σπλάγχνα το παιδί μας,

για το μόνο γάμο που δέχτηκα.

Κι ας με στήσουν το επόμενο πρωί

μπρος σ’ ένα τοίχο με

ξεκούμπωτο πουκάμισο

και στο χέρι ένα κοντό αναμμένο πούρο

με πλατύ χαμόγελο θα χαιρετήσω τον Κόσμο

και το τρομαγμένο βλέμμα αυτών που με σημαδεύουν

και θα ακούσω το παράγγελμα

που θα’ ναι οργίλο για να σκεπάσει την απεραντοσύνη

ένας μικρός γαλάζιος καπνός

ό,τι απόμεινε

κι ο γυιός μου που έρχεται

ό,τι δεν πρόλαβα εγώ

αυτός θα τελειώσει

θα είμαι πιά

Πέραν του Τάφου

εγώ που ποτέ δεν ακολούθησα

θα’χω υπηρετήσει

τη μια και μόνη

άξια υπόθεση.

                                                                   Β. Η

…Κι αν δεν υπηρετήσω?

Από παιδί άκουγα τι παθαίνει

το ζώο που ξεφεύγει απ’ το κοπάδι.

Όλη μου τη ζωή όρθιος

αλλάζοντας πόδι

διάβαζα στις εφημερίδες

για κινδύνους.

Όλη μου τη ζωή άκουγα το σιγανό

κοφτό παράγγελμα της πρωινής έγερσης…

και τη φρόνιμη παραίνεση: Προσδεθείτε!

Σε αίθουσες διαλέξεων βυθισμένος στο κάθισμά μου

άκουγα για κοινές προσπάθειες

μακρόπνοους σχεδιασμούς

ιδεώδη και σκοπούς

δίχως να μιλώ.

Αλλά τώρα τελευταία που

αρχίζει να ακούγεται ξανά

το παλιό παράγγελμα: Συνταχθείτε!

μιά φράση τριγυρίζει στο μυαλό μου:

«Ρώτα τον λιποτάκτη να σου πει για τη ζωή».

                                                  Β. Η

Ένα Πρωθυπουργικό Πραξικόπημα

                                                                                                  Si vis pacem para bellum

                                                                       Αν θέλεις ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο

   

    Με λύπη κάνω την πρώτη ανάρτηση εδώ για να μιλήσω για τη φρίκη των ημερών. Αναγκαστικά θα πάω πίσω στις 25 Γενάρη τότε που αρχίζει αυτό που θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια. Το διάστημα που αρχίζει με τις ταραχές του ’08 (αρχή της ‘’κρίσης’’) και τελειώνει με την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά ήταν το πρώτο κεφάλαιο και, απ’ ό,τι φαίνεται, η ημερομηνία των εκλογών ορίζει το τέλος μιας αρχής.

    Ο Σύριζα ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενος «Ευρώπη χωρίς Μνημόνιο» καλλιεργώντας αυταπάτες στους ψηφοφόρους και πουλώντας αυτό που ήθελαν ν’ ακούσουν. Όσοι από τα στελέχη του θεωρούσαν κάτι τέτοιο δυνατό και πίστευαν στην πραμάτειά τους πρέπει να χαρακτηριστούν αφελείς, άρα επικίνδυνοι και όσοι ήξεραν ότι το εμπόρευμα ήταν σκάρτο και χωρίς αξία στην αγορά και κρύβονταν πίσω από τέτοιου είδους συνθήματα, κυνικοί και χειραγωγοί, άρα πάλι επικίνδυνοι. Βέβαια τα ψέματα σε βοηθάνε ν’ ανέβεις ευκολότερα στην εξουσία αλλά πρέπει να κυβερνάς σαν άθλιος και δεν σε βοηθάνε να κατέβεις από κει αξιοπρεπώς.  Αλλά τι να λέγανε? Πολιτικοί ήταν αυτοί, όχι κάποιου είδους κοινωνικοί αναμορφωτές. Και σαν τέτοιοι είχαν διασφαλισμένο το δικαίωμα να κολακεύουν το κοινό  τους.

    Ένα αριστερό κόμμα λοιπόν χωρίς συνεκτική θεωρία για τον σύγχρονο κόσμο που-σαν αριστερό κόμμα- ήθελε να αμφισβητήσει αυτόν τον κόσμο χωρίς να τον καταστρέψει ήταν προ των πυλών. Οπότε κλήθηκε ο Βαρουφάκης, ο «αιρετικός» οικονομολόγος, με την υπερβολική εμπιστοσύνη στην οικονομική του επιστήμη. Μόνο που η οικονομία δεν είναι επιστήμη αλλά ένα σύνολο από θεωρίες κι αυτό που μετράει σ’ αυτές είναι οι πόροι και η οικονομική και στρατιωτική ισχύς που κρύβονται πίσω από τα λόγια. 

    Ο Σώυμπλε όμως και οι περί αυτόν είχαν εξ αρχής δείξει τις διαθέσεις τους. Να πάνε μέχρι τέλους κι εκεί έσπρωχναν την διαπραγμάτευση. Να τα πάρουν όλα και να μην αφήσουν τίποτα. Ο υπουργός Οικονομικών, του οποίου η μπλόφα τελείωσε σχετικά νωρίς όταν οι αντίπαλοι ζήτησαν να δουν το «χαρτί» του, βρέθηκε σε δεινή θέση και δεν μπορούσε να σωθεί με την ευγλωττία του. Όταν διαπίστωσαν ότι την ρήξη την είχε «φανταστεί» ή ίσως και να την είχε αναθέσει σε ένα ανεπίσημο γραφείο προς μελέτην αλλά δεν την οργάνωνε, τότε το μόνο  όπλο που είχε άλλαξε χέρια. Το πεντάμηνο που κράτησε η διαπραγμάτευση ξοδεύτηκε με άσφαιρα πυρά και κύριο μέλημά τους πιά μπρος στην, όλο και πιο καθαρά, διαφαινόμενη ήττα, ήταν να υποχωρήσουν αξιοπρεπώς «έξω» για να διατηρήσουν το κύρος τους «μέσα». Κι όταν τους το αρνήθηκαν κι αυτό, έλειπε πια μια τελευταία μεγαλοστομία αφού μόνο λόγια ήταν το εφόδιό τους.

     Πιεσμένοι ανάμεσα σ’ αυτά που είχαν υποσχεθεί στους ψηφοφόρους τους και σ’ αυτά που τους έδιναν διοργάνωσαν ένα δημοψήφισμα. Η σκέψη ήταν απλοϊκή. Επιδίωκαν να πιέσουν  με «τη δύναμη της λαϊκής ετυμηγορίας»  ανθρώπους που δεν ίδρωνε το αυτί τους από τέτοια. Να την φέρουν δηλαδή στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης μήπως και αυτή τα καταφέρει εκεί που οι ίδιοι είχαν ευλόγως αποτύχει και μπορέσουν να σώσουν την παρτίδα. Όμως το πράγμα γινόταν όντως επικίνδυνο. Αυτοί οι ερασιτέχνες «εκεί κάτω» απειλούσαν να τινάξουν όλο το πολιτικό παιχνίδι στον αέρα. Δεν διοργανώνεις δημοψήφισμα για κάτι πραγματικά αμφισβητούμενο και φλέγον. Για κάτι δηλαδή για το οποίο η Ιστορία δεν έχει ακόμα αποφανθεί. Με άλλα λόγια: Δεν βάζεις τους θεατές της μοίρας τους μέσα στο παιχνίδι της Ιστορίας. Οι πάντες, μέσα κι έξω,  κρατούσαν την ανάσα. Αυτοί πάλι τα υπολόγιζαν κάπως έτσι: αν έχαναν θα υποχωρούσαν, αν κέρδιζαν οριακά θα υποχωρούσαν «οριακά». Αλλά το 62% τους τρόμαξε βαθειά.  Πολύ περισσότερο από τους Έλληνες και ξένους αντιπάλους τους. Η κατάσταση πλέον μύριζε μπαρούτι. Και δεν είχαν όρεξη να ηγηθούν σε μια ανταρσία, σε κάτι που έμοιαζε με την αρχή μιας επανάστασης. Αυτοί δεν είχαν στο μυαλό τους τίποτα άλλο από διαπραγμάτευση. Δεν ήταν του «βουνού» ούτε της Σιέρρας. Των πανεπιστημίων ήταν και των Ευρωπαϊκών κονδυλίων.

    Από κείνη τη στιγμή  δεν έμενε παρά ένα πρωθυπουργικό πραξικόπημα για να μαζέψουν τα πράγματα. Φώναξαν λοιπόν τους πολιτικούς αρχηγούς (τους συναδέλφους) να συσκεφτούν όλοι μαζί, δίνοντας έτσι υπόσταση σε πολιτικά ρετάλια. Φυσικά αυτοί ένιωσαν τον φόβο τους και αναθαρρώντας υπέβαλλαν, αν και ηττημένοι, τους όρους τους σαν να ήταν νικητές.

     Έπρεπε τώρα να το παρουσιάσουν στον κόσμο. Ο Πρωθυπουργός και η ηγετική ομάδα, κάτι σαν πρωθυπουργική κλίκα, κρύφτηκαν πίσω από το ευρώ. Το  «όχι» έπρεπε να ερμηνευτεί: δεν είχαν εξουσιοδότηση να βγάλουν τη χώρα από την ευρωζώνη. Έτσι με μια κίνηση το «όχι» μεταλλάχθηκε σε «ναι» κι αυτό είναι το μόνο πραξικόπημα που ανιχνεύεται. Το άλλο που υποτίθεται ότι έκαναν οι «εταίροι», στερεύοντας τη χρηματοδότηση, ήταν απολύτως μέσα στα πλαίσια της σύγκρουσης. Δικό τους ήταν το πρόβλημα αν αυτοί νόμιζαν ότι συζητούσαν με την Ευρώπη του Διαφωτισμού ενώ απέναντί τους καθόταν η Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας. Ο Σώυμπλε τίμησε τη θέση του. Αυτοί όχι.

     Ο Τσίπρας βγήκε και εξήγησε συντετριμμένος ότι δεν του άφησαν άλλη λύση παρά να παραδοθεί. Μίλησε αόριστα για λάθη και πήρε μια αφηρημένη ευθύνη. Τίποτα συγκεκριμένο. Ο «περήφανος Λαός», αυτοί δηλαδή που εμπιστεύονταν τη μοίρα τους πότε Δεξιά και πότε Αριστερά δεν χρειαζότανε να ξέρουν. Δυό μέρες μετά ο Βαρουφάκης τον «άδειασε», για να διασωθεί ο ίδιος, «αποκαλύπτοντας» ότι τη νύχτα του 62% πήγε περιχαρής στην Κουμουνδούρου για να γιορτάσει την μεγάλη νίκη και βρέθηκε μπρος σε κατεβασμένα μούτρα. Μα καλά, τόσο αθώο παιδί ήταν? Δεν είχε τίποτα καταλάβει? Δεν ήξερε, ο οικονομολόγος, το κλίμα της ηττοπάθειας και της ενδοτικότητας μέσα στον Σύριζα τόσο καιρό? Από δω και πέρα θα παρακολουθήσουμε το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

    Κρύφτηκαν επίσης πίσω απ’ τον κίνδυνο του Εθνικού Διχασμού. Τον οποίον βέβαια επέσειαν πάνω απ’ τα κεφάλια τους οι αντίπαλοί τους της Δεξιάς κι αυτοί ενοχικοί και δαμασμένοι από καιρό, έσκυβαν διαρκώς με τ’ αυτιά τραβηγμένα πίσω. Λες κι οτιδήποτε σημαντικό μπορεί να γίνει με ομόνοια.

    Πολλά και εγκληματικά τα λάθη που έκαναν οι κυβερνώντες: Δεν γνώριζαν τον αντίπαλο. Ήθελαν ν’ αλλάξουν την Ευρώπη ώστε να αλλάξει η Ελλάδα ενώ αντίθετα έπρεπε να αλλάξουν την Ελλάδα ώστε να αλλάξει η Ευρώπη (και όχι μόνο). Πολυλογούσαν για μια «Ευρώπη των Λαών» ενώ θα έπρεπε να βγάλουν τη χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μόλις έγινε φανερό ότι δεν υπάρχει διαπραγμάτευση, και να απευθυνθούν στους λαούς της Ευρώπης(και όχι μόνο). Τι άλλο μπορεί να κάνει ο αδύναμος παρά να αποφύγει να δώσει τη μάχη κατά παράταξιν επιτιθέμενος στο κέντρο του αντιπάλου και να ετοιμάζεται πυρετωδώς να τη δώσει στο έδαφος που γνωρίζει?

    Ακόμα πήγαν να συγκρουστούν αφήνοντας πίσω τους τα εγχώρια ΜΜΕ στα χέρια του εχθρού. Θα αρκούσε να πάνε 2-3 φορές, εν σώματι, απάνω, να υποβάλλουν κι αυτοί τους όρους τους, να γυρίσουν πίσω να κηρύξουν στάση πληρωμών και τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αρχίσουν τη διαδικασία αλλαγής νομίσματος. Προτίμησαν να κρέμονται από τα μπατζάκια της Ευρώπης ώσπου τελικά τους κλώτσησαν. Η κατάσταση τώρα είναι δραματική.

     Επιπλέον φοβόντουσαν πολύ τον έλεγχο των μνημονιακών, εδώ στο εσωτερικό, επειδή εξ αρχής δεν είχαν μιλήσει καθαρά. Η ασάφεια στον δικό τους λόγο θα τους κατατρέχει έως το τέλος τους. Πίστευαν ότι θα είναι «δημιουργική» δηλαδή θα τους δώσει περιθώρια ελιγμών (όπως τους είχε δώσει και τη νίκη στις εκλογές) και το νόμιζαν αυτό πολιτική ευφυΐα. Ο Βαρουφάκης δεν ανακάλυψε την δημιουργική ασάφεια απλά έδωσε όνομα σ’ αυτό που υπήρχε εν αφθονία μέσα στον Σύριζα. Ακόμα και το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν ασαφές και πονηρά διατυπωμένο αφού δεν ρώταγε πόσο μακριά μπορεί να πάει το «όχι», αν χρειαστεί, ώστε να μην φοβίσει το εκλογικό σώμα. Αυτή η στάση δεν τους βοήθησε «έξω» γιατί ή ασάφεια ευνοεί πάντα τον ισχυρότερο, θα δούμε αν θα τους σώσει «μέσα» όταν θα συνθλίβονται ανάμεσα στα πραγματικά αφεντικά της κοινωνίας και σ’ αυτούς που άφησαν στα κρύα του λουτρού.

    Έτσι ο Σύριζα οδήγησε τη χώρα σε πανωλεθρία και απεδείχθει ο «κλητός αλλά όχι ο εκλεκτός της Ιστορίας» όπως χαρακτηρίζει ο Στέφαν Τσβάιχ τον Γκρουσύ, τον μοιραίο στρατηγό του Ναπολέοντα που είναι υπεύθυνος για την ήττα στο Βατερλώ. Από εδώ και πέρα θα ζήσουν το «Ουαί τοις ηττημένοις»  και μάλιστα χωρίς κανένα στοιχείο ηρωισμού. Δεν θα υπάρξει αίμα αφού τέτοιο δεν κύλαγε στις φλέβες τους. Μόνο στύψιμο και πέταμα.

    Αναφέρθηκα πιο πάνω σε πρωθυπουργική κλίκα. Όχι άδικα, υπάρχουν αυτοί όπως και οι άνθρωποι της Αυλής. Στις ερωτήσεις μας αυτούς τους 5 μήνες σε μέλη και στελέχη του Σύριζα, «τι γίνεται εκεί μέσα?» απαντούσαν μουδιασμένα ότι δεν έχουν ιδέα κι ότι έχουν «κλείσει οι πόρτες» προς την ηγεσία. Ας σηκώσουν τώρα αυτοί οι «αγνοί αγωνιστές» το σταυρό της αφέλειάς τους. Τι γίνεται όμως με όλο αυτόν τον κόσμο που δέχτηκε χτύπημα κάτω από τη ζώνη και ένα απ’ αυτά τα χαστούκια που μουδιάζουν το μυαλό? Που πρέπει να ανέχεται αυτούς που μιλούν χωρίς τσίπα αντί να το βουλώνουν και αυτούς που αγιογραφούν τον Τσίπρα σαν τον κομματικό ηγέτη που τώρα ωριμάζει και γίνεται εθνάρχης? Και που έχουν χάσει κάθε μέτρο επειδή αυτοί που τους ακούν παραμένουν σιωπηλοί προς το παρόν?

    Τι μέλλει γενέσθαι τώρα? Η «κρίση» όπως είχε προβλεφθεί διέλυσε όλο το πολιτικό Σύστημα αφού είναι κρίση Αλήθειας. Απέναντι στους αποικιοκράτες, τον καπιταλισμό και το κράτος είμαστε μόνοι. Δίχως ψευδαισθήσεις. Και τελείως γυμνοί.

     Ποιοί όμως είμαστε εμείς? Είμαστε οι ανέκαθεν φτωχοί, οι πρόσφατα φτωχοποιημένοι που έζησαν την ευμάρεια και τώρα  τους επιφυλάσσεται η μοντέρνα φτώχεια και αυτοί που λαχταρούν να ζήσουν την περιπέτεια του καιρού τους. Η κατάστασή μας δεν είναι τόσο απογοητευτική γιατί έχουμε μια απίστευτη ευκαιρία. Η σκόνη πάνω απ’ το πεδίο της μάχης διαλύεται, οι αντίπαλοι χωρίζουν για την τελική σύγκρουση και για πρώτη φορά ο εχθρός δεν κρύβεται μέσα στις τάξεις μας.  Η αυτονομία μας και η αυτοδιαχείριση του κόσμου που θα φτιάξουμε είναι η μόνη σωτηρία. Και η εκδίκηση για αυτή την τελευταία προσβολή που δεχτήκαμε, πράξη δικαιοσύνης. Με αυτά τα δεδομένα ξαναγυρνάμε στη φυσική μας κοίτη που είναι το πεζοδρόμιο.

                                                                                                             
                                                                                                                    Β. Η