Ολιγαρχία και Δημοκρατία

        Δεξιά και Αριστερά! Οι όροι είναι παρωχημένοι. Γεννήθηκαν μέσα στη Γαλλική Επανάσταση και έχασαν τη σημασία τους μες τα αποκαΐδια της Ρώσικης.

         Η Σοβιετική Ένωση επιβίωσε σαν γραφειοκρατικός καπιταλισμός, όπου μια τάξη γραφειοκρατών –στη θέση μιας αδύναμης αστικής τάξης - θα εκσυγχρόνιζε τη χώρα. Μπορεί να μην είχαν στα χέρια τους την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (σαν να λέμε τα εργοστάσια που τα φουγάρα τους καπνίζουν) αλλά είχαν (συλλογικά, σαν τάξη) τον απόλυτο έλεγχο πάνω σ’ αυτά και την αποκλειστική διεύθυνση της κοινωνίας. Οπότε κάνει το ίδιο!                                                                                                 

        Κατά τα άλλα το καθεστώς εξασφάλιζε γάλα για τα παιδιά, χορηγούσε εισιτήρια για την όπερα, ασκούσε εξωτερική πολιτική μέσα από τα κομμουνιστικά κόμματα και τύπωνε προπαγανδιστικές αφίσες,. Τα ίδια έγιναν και στην Κίνα 30 χρόνια αργότερα. Κι εκεί επίσης η τεχνική καθυστέρηση έπρεπε να αντισταθμιστεί με τεράστιες ποσότητες ιδεολογίας.

        Στη Δύση, η Αριστερά επέζησε από όλες αυτές τις συμφορές, παίρνοντας αργά και επώδυνα, αποστάσεις από τις Μέκκες ενός τέτοιου επάρατου «σοσιαλισμού». Είχε όμως - μη το ξεχνάμε αυτό - και ένα γερό ατού που την έσωζε: την καθυστέρηση της πολιτικής συνείδησης των πληθυσμών. Μαθημένοι αυτοί στην πολιτική απάθεια, στην ανάθεση της ευθύνης για τη ζωή τους σε ξένα χέρια, στην κατοχύρωση από το κράτος των μικροαπολαύσεών τους, καταφεύγοντες στην ιδιωτεία χρειάζονταν, ακριβώς, πολιτικούς πάτρωνες. Ιδού λοιπόν και ξανά ιδού για την Αριστερά!   

     Ωστόσο όπου αυτοί οι πληθυσμοί ξεσηκώθηκαν , για αγνώστους πάντα λόγους, (φερ’ ειπείν το ’68) και έγιναν κάτι σαν όχλος – ή και λαός – η Αριστερά  αιφνιδιάστηκε και απειλήθηκε όσο και η Δεξιά. Άρα, δικαιούμαι να λέω ότι ο καπιταλισμός, αυτή η φρικτή κοινωνία της αποξένωσης, κινείται με δύο τουρμπίνες, μια δεξιά και μια αριστερή!

       Εδώ, στην Ελλάδα, όπου από την δημιουργία τού εθνικού κράτους ζούμε σε μια κατάσταση κηδεμονίας και τώρα περνάμε, ρυμουλκούμενοι, σε  κάποιο καθεστώς αποικίας είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε ένα ακόμα κοινό μυστικό:  όποτε οι ηγετικές κλίκες χρειάστηκε να εκχωρήσουν έδαφος (Κύπρος επί παραδείγματι) χρησιμοποίησαν την Δεξιά. Η Αριστερά, εγγενώς και από λίκνου «διεθνιστική» δεν είχε σοβαρές αντιρρήσεις. Κι όποτε οι κυρίαρχες κλίκες χρειαστεί να λεηλατήσουν την κοινωνία (απολαβές και δικαιώματα) καλόν είναι να γίνεται αυτό με μια αριστερή κυβέρνηση. Η Δεξιά, η «αντιλαϊκή» Δεξιά, θα υπερακοντίσει. Παράδειγμα, αυτό που γίνεται τώρα, όπου η Αριστερά στην εξουσία καταφέρνει πράγματα που η Δεξιά ούτε καν θα μπορούσε να ονειρευτεί.  Αν όλα τούτα, όπως και τα προηγούμενα, συμβαίνουν χωρίς πολλές αντιδράσεις, αυτό γίνεται δυνατό γιατί, ως και στο υποσυνείδητό μας, η Δεξιά είναι ιδιοκτήτρια του έθνους και της πατρίδας και η Αριστερά ιδιοκτήτρια της κοινωνίας. Οι ρόλοι είναι σαφείς και σοφά διαμοιρασμένοι. Και δεν είναι παρά ομόσταυλοι!

     Όπως όμως οι μεν δεν νοιάζονται για το ένα έτσι και οι δε δεν νοιάζονται για το άλλο. Μόνο τους μέλημα να άρχουν.   

     Αυτά είχα να πω, και αμαρτίαν ας έχω, λάθος όμως ουκ έχω!

     Τώρα λοιπόν που μπαίνουμε σε κάποια ζώνη του Λυκόφωτος άφωνοι και περιδεείς, λες και βλέπουμε κάποιο κινηματογραφικό έργο και δεν συμβαίνει αυτό πραγματικά σε μας, μήπως –αν θέλουμε να κάνουμε κάτι- πρέπει να πάψουμε να χρησιμοποιούμε μια γλώσσα εξ αρχής υπονομευμένη?  Γιατί η κομματική διαμάχη, κάθε κομματική διαμάχη, είναι μια σκιαμαχία, μια μάχη φαντασμάτων που συμβαίνει πάνω στη σκηνή. Πίσω απ’ τη σκηνή, εκεί που βρίσκονται οι πραγματικές μηχανές και οι μηχανισμοί, το πραγματικό πολιτικό σχίσμα του κόσμου μας είναι η διαμάχη ανάμεσα στην Ολιγαρχία και τη Δημοκρατία.  Η πραγματική σύγκρουση που σημάδεψε την πολιτική ζωή στην αρχαία Ελλάδα ξαναεμφανίζεται ολόφρεσκια στις μέρες μας. Ναι, σαν να μην πέρασε μια μέρα!

    Προσφάτως, έγιναν κάποιες συζητήσεις για την Άμεση Δημοκρατία. Η γνώμη μου είναι ότι ο όρος αποτελεί πλεονασμό. Δεν υπάρχει Άμεση Δημοκρατία. Η Δημοκρατία ή είναι άμεση ή δεν είναι! Κι αν δεν μας μένει παρά να είμαστε Δημοκράτες, πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι Ολιγαρχία, ποιοι είναι οι Ολιγαρχικοί, πού και πώς κρύβονται και με ποιους τρόπους απεργάζονται τον ισόβιο αποκλεισμό μας από τις αποφάσεις που μας αφορούν.

     Κι αν θέλουμε να ξεφύγουμε απ’ την απραξία και να λυθούν τα μάγια που μας δένουν ας σταθούμε μπρος στην αρρώστια μας που είναι ο φόβος, ο μέγας φόβος της προσωπικής ευθύνης, κι ας αρχίσουμε  να προφέρουμε τα γράμματα ένα-ένα και να συλλαβίζουμε τις λέξεις: Τι είναι Δήμος, τι Δημοκρατία, ποια τα καθήκοντα που απαιτεί, ποιο είναι το περιεχόμενό της και ποιοί οι σκοποί της!  Ώστε να μπορέσει να αρχίσει η μεγάλη συζήτηση του καιρού μας τη στιγμή που θα γίνεται το πρώτο βήμα.

                                                                                                             Β.Η    

Εξ Όνυχος τον Λέοντα

Αναδημοσιεύω από τον Πύραυλο των Υπογείων την ανάρτηση του Σαββάτου, της 14ης Ιανουαρίου 2012.

Η Αριστερά μπροστά στην κρίση (της)!...

   Σκηνή Α:  15 Νοεμβρίου 2011, πρώτη μέρα εορταστικού τριημέρου, γωνία Τοσίτσα και Πατησίων  (δίπλα στο Πολυτεχνείο).

    Πρεζόνια μπρος στο περίπτερο και στη στάση των λεωφορείων. Σ' όλο το βάθος του πάρκου της Τοσίτσα πάνω από μια εκατοντάδα πρεζόνια, όρθια σε «ξύλινες» στάσεις, ξαπλωμένα σε κουβέρτες, σε μηχανική κίνηση με το «σπαστό»  περπάτημα  της πρέζας, μια θάλασσα δυστυχίας και εξαθλίωσης. Οι τοίχοι της σχολής Καλών Τεχνών μαυρισμένοι από τις νυχτερινές φωτιές. Σκουπίδια που τα σέρνει ο άνεμος μια εδώ μια εκεί. Ανάμεσά τους πάνε κι έρχονται με κρύο χαμόγελο και κοφτερό μάτι οι «θηρευτές». Στο πέρασμά τους, σκιές σηκώνονται από τα πεζοδρόμια.

     Στις δύο στάσεις των λεωφορείων λιγοστοί «κανονικοί» άνθρωποι στέκουν με παγωμένα πρόσωπα στραμμένα προς την Πατησίων. Καμώνονται  πως δεν είναι εκεί!

 

    Σκηνή Β: Ακριβώς στην γωνία της Τοσίτσα, εκεί που αρχίζει το κτήριο του Πολυτεχνείου, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Μεγάφωνα: "Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες". Λιγοστά τραπεζάκια αριστερών οργανώσεων με έντυπα και αφίσες. Μπρος στην κεντρική πύλη (κλειστή). Οι δύο πλαϊνές πόρτες ανοιχτές για τον εορτασμό. Λιγοστός κόσμος περιφέρεται μέσα. Το κεφάλι του αγάλματος – λίγα λουλούδια. Περίπου 200 γομάρια της ΚΝΕ άχρωμοι, βλοσυροί, απροσπέλαστοι, πίσω από δεκάδες τραπεζάκια με αφίσες. Κάποιοι έχουν τον Ριζοσπάστη υπό μάλης. Δύο-τρεις κοπέλες  μόνο. Αντρίλα. Προστατεύουν το πολυτεχνείο από τους αναρχικούς. Βαριά μυρωδιά  "προλεταριακής" μπατσίλας.

     Έξω πάλι επί της Πατησίων προς Στουρνάρα. Αρχίζουν πάλι τα τραπεζάκια των αριστερών οργανώσεων, γεμάτα προκηρύξεις, αφίσες – πουλάνε βιβλία. Τροτσκιστές, άκρα αριστερά, Σύριζα, στη γωνία και αντιεξουσιαστές. Όλα εκπνέουν στη Στουρνάρα μεs στον θόρυβο της κυκλοφορίας. Καστανάς (1), πιο ήπια παρουσία τοξικομανών, αυτοκίνητα, αυτοκίνητα…..

Συμπέρασμα που συγκλονίζει σαν ξαφνική αποκάλυψη: Η Αριστερά συγκατοικεί αρμονικά με την πρέζα. (Σαν να) έχει έρθει σε συμφωνία μαζί της και (σαν να) έχουν μοιράσει τον χώρο. « Μέχρι εδώ εσείς, από δω και μετά εμείς!»

Παρόρμηση: Όλοι αυτοί οι αργόσχολοι που "χτυπούν κάρτα" στον εορτασμό θα έπρεπε να μπουν στην Τοσίτσα και να καθαρίσουν τον χώρο από την πρέζα. Όχι για να σπρώξουν τους εγκλωβισμένους της  κάτω από την Πατησίων, όπως θα έκαναν τα παλληκάρια του Καρατζαφέρη, όχι για να σκουπίσουν τα κοινωνικά σκουπίδια "κάτω από ένα κρεβάτι" όπως κάνει το κράτος υπό τις προτροπές  της ακροδεξιάς αλλά για να αναλάβουν, να πάρουν πάνω τους, όλο το θέμα–πρέζα. Να ανοίξουν, σαν Αριστερά, σταθμούς αποτοξίνωσης, να συμπαρασταθούν man to man σε κάθε τοξικομανή, να φτιάξουν, με τους μαντράχαλους που διαθέτουν, ομάδες κρούσης που να ξυλοφορτώνουν τους εμπόρους όπου τους βρίσκουν και να τους κυνηγάνε παντού, να σημάνουν συναγερμό στις γειτονιές  που χτυπάει η αρρώστια και να οργανώσουν ομάδες περιφρούρησης κατοίκων παντού όπου γίνεται συναλλαγή και να βάζουν δικηγόρους να ερευνούν τις σχέσεις  μπάτσων και ηρωίνης.

     Θλιβεροί Κύριοι της Αριστεράς! Δικοί σας είναι όλοι αυτοί! Φτωχιά λαϊκή  νεολαία! Ένα κομμάτι αυτών που εκπροσωπείτε στο  κοινοβούλιο! Εκπεσόντες  είναι!  Αλλά εσείς αποδεχθήκατε την πρέζα (επομένως τα πάντα) εδώ και δεκαετίες σαν ένα σύμπτωμα των μοντέρνων καιρών! Και δεχτήκατε  την αλλαγή των καιρών και ό,τι αυτοί έφερναν σαν να ήταν κάτι νομοτελειακό. Σαν να ήταν  φυσικό φαινόμενο. Γιατί ήσασταν ήδη ηττημένοι πριν από την έλευση αυτών των καιρών!

     Θλιβεροί Κύριοι! Υπάρχουν πανούκλες που δεν θα έπρεπε να είχαν καμία ευκαιρία σ αυτήν την χώρα! Γιατί ήταν όμορφη χώρα. Και δεν αντιληφθήκατε ότι βάδιζε προς την ερήμωση. Και κοιτάξτε τι έρχεται τώρα: άνεργοι, άστεγοι, συσσίτια, άρρωστοι, φόβος και το χειρότερο, το απλανές βλέμμα!

     Κοιτάξτε την Γερμανία του ‘30. Δείτε την ασθμαίνουσα προσπάθεια μιας άλλης Αριστεράς να προλάβει τον Χίτλερ. Δείτε την αλληλεγγύη στους απεργούς, στους ανέργους, τις επιτροπές αλληλοβοήθειας, τους συμβουλευτικούς σταθμούς ψυχικής υγιεινής, τις ομάδες άμυνας  ενάντια στους φασίστες. Αλλά ειπώθηκε ήδη: επρόκειτο για μία άλλη Αριστερά. Κι εκείνοι οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι να ματώσουν. Προέρχονταν από ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα. Και είχαν ήδη ματώσει στα γερά!

       Πάρτε στα χέρια σας την μπροσούρα του ιατρού  Β. Ράιχ: "Να τι είναι  πολιτική!" Και διαβάστε  εκεί μέσα την αγωνία του και την προσπάθειά του.  Διαβάστε: "Συνειδητοποίηση σημαίνει στοχασμό πάνω  στην ερήμωσή σου".

     Διαβάστε ξανά: "Για μένα, στράτευση σήμαινε, όχι κομματική δραστηριότητα και κομματική καριέρα αλλά κοινωνική δουλειά".

      Δείτε τι κάνουν σήμερα η Χαμάς και η Χεζμπολά! Φτιάχνουν σχολεία, φτιάχνουν νοσοκομεία, εκπαιδεύουν, προστατεύουν και φροντίζουν τον λαό τους. Να γιατί η Χεζμπολά αντιστάθηκε νικηφόρα στον ισραηλινό στρατό. Αλλά αυτοί έχουν ανθρώπους που δεν φοβούνται να νικήσουν. Και δεν φοβούνται τον κοινωνικό μόχθο. Ενώ εσείς είστε επαγγελματίες αριστεροί!

      Κύριοι της Αριστεράς, η όψη του Πολυτεχνείου το μεσημέρι της 15-11-2011 έδειχνε ότι είστε ανύπαρκτοι στον δρόμο. Και η μόνη επιθυμία σας είναι να βελτιώσετε τα ποσοστά σας στις επόμενες  εκλογές, να αναβαθμιστείτε κοινοβουλευτικά και να ανακαινίσετε τα μαγαζιά σας.

       Εμείς είδαμε την Αριστερά στην Τοσίτσα - άρα την  είδαμε παντού! (Για του λόγου το αληθές: κοιτάξτε πως χάσατε την μάχη του Αγίου Παντελεήμονα επειδή δεν την δώσατε ποτέ. Μάλλον ούτε αυτή σας αφορούσε. Ούτε σας κλόνισε ότι φτωχοί άνθρωποι πήγανε με την άκρα Δεξιά).

      Έχετε αναθαρρήσει από την πρόσκαιρη άνοδο των ποσοστών σας στις δημοσκοπήσεις. Αλλά αυτή η κρίση πρόκειται να σας τελειώσει!

         Γι αυτό κάντε, σας παρακαλούμε, τρία βήματα παρακάτω. Μη βρωμίσει εδώ το κουφάρι σας .

      Και κάτι ακόμα. Ποτέ να μην γίνουν εκλογές! Το τελευταίο πράγμα που μας νοιάζει είναι οι εκλογές!

                                                                                                     Β.Η

Σημερινό Υστερόγραφο: Θαυμάστε τώρα κατάσταση αριστερού εμφυλίου! Αποτέλεσμα τού ότι η Αριστερά μπλέχτηκε με κάτι για το οποίο δεν ήταν φτιαγμένη και το οποίο την ξεπερνά κατά πολύ.   
   Πικρή ικανοποίηση, να "τα 'χω πει" μέσα στα χρόνια. Κρίμα που δεν καταφέραμε να φτιάξουμε κάτι άλλο... εγώ κι οι φίλοι μου.