Πρόσφατα σχόλια

http://your-blog-name.blogspot.com

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Η Θανάσιμη Μοναξιά των Πυρήνων. Και η Επιστροφή του Νοήματος




   Υπάρχει μια γραμμή, όριο της επίσημης κοινωνίας προς τον υπόκοσμο και το έγκλημα, την οποίαν έτσι και διασχίσεις είσαι χαμένος. Εάν, εκ των πραγμάτων, βρίσκεσαι πέρα απ’ αυτήν, όπως οι χιλιάδες παράνομοι μετανάστες -  που βέβαια την διέσχισαν διαβαίνοντας τα χερσαία ή θαλάσσια σύνορα της χώρας -  είσαι επίσης χαμένος. Η υπόλοιπη κοινωνία σε εγκαταλείπει αφήνοντάς σε να γλιστρήσεις από την έρημο της περιπλάνησης στην άβυσσο του εγκλεισμού. Είσαι μόνος πια, πέρα εκεί, με ελάχιστους. Τους γονείς σου, ίσως ένα-δύο δικούς σου ανθρώπους και τους δικηγόρους σου.
    Όμως η δίκη των Πυρήνων στον Κορυδαλλό που διεξάγεται μες την σιωπή είναι πολιτική δίκη και σαν τέτοια είναι δίκη πολιτικού φρονηματισμού. Ο όρος τρομοκρατία είναι ένα σύγχρονο ταμπού. Μόλις η λέξη ειπωθεί απλώνεται ένα κενό γύρω από τον εμπλεκόμενο. Ακόμα και στο στάδιο της διατύπωσης υποψιών, όλοι «τα μαζεύουν και αλλάζουν θέση». Οι δημοσιογράφοι, οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης ευπρεπίζουν και νοικοκυρεύουν τον λόγο τους.
     Ένας «απλός πολίτης», δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν πάει γυρεύοντας για μπελάδες, δεν μπορεί να πάρει ανώνυμα την θέση του μες το ακροατήριο για να την παρακολουθήσει. Η δίκη είναι πρακτικά «κλειστή».
     Δεν είναι όλα αυτά στραγγαλισμός της ελευθερίας? Δεν είναι αποπομπή και κοινωνικός αταβισμός? Μακριά λοιπόν σ’ έναν άλλον κόσμο γίνεται η δίκη αυτή!

    Οι ελάχιστες πληροφορίες που διαρρέουν στον Τύπο - αυτές δηλαδή που φτάνουν ως εμάς από «μέσα»- λένε ότι οι κατηγορούμενοι δεν αναγνωρίζουν καμιά αρμοδιότητα στο δικαστήριο να τους κρίνει, ούτε αναγνωρίζουν την κοινωνία που αυτό εκπροσωπεί. Εμμένουν δε σε μια προσωπική αξιοπρέπεια και μεταξύ τους τηρούν αλληλεγγύη. Ό,τι χειρότερο!
  
 Κάποιες ακόμα – από στόμα σε στόμα αυτές – λένε για κάποιους δικάζοντες που έχουν καμφθεί ηθικά από το ποιόν της δίκης και την στάση των κατηγορουμένων και συνεχίζουν έχοντας χάσει τον ύπνο τους.
    Σε μια παλιότερη συνέντευξη Τύπου η Γιάννα Κούρτοβικ, ο Γιάννης Ραχιώτης, η Άννυ Παπαρούσου και οι υπόλοιποι δικηγόροι τους, σε κάτι που έμοιαζε με ιερουργία προσπαθούσαν να κρατήσουν ανοιχτό έναν δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στους έγκλειστους και τον κόσμο. Αλλά ήταν φανερό: οι κατηγορούμενοι ήταν πέραν του Τάφου. Από κείνο το Υπερβατικό σημείο παρέδιδαν μαθήματα ήθους με τίμημα ολόκληρη την ζωή τους – μείγμα απείρως εκρηκτικότερο από οτιδήποτε μπορεί να παρασκευαστεί μέσα σε μια κατσαρόλα. Βέβαια ένας από τους δικηγόρους σημείωσε ότι είναι πολύ νέοι για να συμβιβαστούν – πράγμα που ίσως σημαίνει ότι κάτι αλλάζει σε μια κοινωνία που γερνάει ανεξαρτήτως ηλικίας.

    Και ξαφνικά τέσσερις αντάρτες συλλαμβάνονται, χτυπιούνται με μνησίκακη μανία και περιφέρονται μπρος στις κάμερες. Το σοκ είναι δυνατότερο απ’ όσο μπορεί να απορροφηθεί (προς το παρόν) από μια κοινωνία που ανέχεται να την αποκαλούν «κοινή γνώμη». Υποβιβασμένη σε «πληθυσμό» πτοημένη από την τρέλλα των ημερών – δηλαδή την φτώχεια που έχει χαρακτηριστικά εμπαιγμού και ταπείνωσης – βλέπει και ακούει για πρώτη φορά αυτούς που της προσφέρθηκαν από τηλεοράσεως ως σφάγια.
    Ο Νίκος Ρωμανός ακούγεται να φωνάζει, «Ζήτω η Αναρχία ρε κουφάλες» ενώ μεταφέρεται χτυπημένος και δέσμιος εν μέσω των ανθρωποφυλάκων, οι υπόλοιποι φτύνουν τις τηλεοπτικές  κάμερες, το φετίχ του κόσμου μας. Οι μάνες τους, όπως μόνο μάνες ξέρουν να κάνουν, δηλώνουν θαρραλέα ότι δεν εγκαταλείπουν τα παιδιά τους και ο πατέρας ενός από αυτούς απειλεί με εκδίκηση αν πάθει κάτι ο γιος του. Με αυτόν τον αρχέγονο τρόπο επιστρέφει το Νόημα σε μια κοινωνία διαλυμένη ακριβώς από την έλλειψη του. (Μπορεί να έρχεται θολό με μπόλικη απόγνωση, σχεδόν μανία, αλλά είναι μιά επιστροφή.)  Η επιστροφή κάτι ξεχασμένου, από τα άκρα προς το κέντρο. Και μάλιστα με τρόπο βίαιο κι ωμό, άρα απ’ όλους κατανοητό.
    Κι  αφού ο ένας από τους αντάρτες ήταν φίλος του Γρηγορόπουλου, η κοινωνία καλείται να σκεφτεί ότι μια μερίδα της νεολαίας και σκοτώνεται και δέρνεται.
    Επίσης ότι ξαναεμφανίστηκαν κάποιοι που μένουν πιστοί στους φίλους τους και είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για τις ιδέες τους.
    Ατυχώς για την εξουσία οι δεσμώτες δεν είναι υπόκοσμος. Έχουν ένα δικό τους κόσμο να υπερασπιστούν και είναι ξένοι προς κάθε σύγχρονη ιδέα περί ευτυχίας

    Αυτό το γεγονός όπως και το άλλο: ο φόνος του Σαχτζάτ Λουκμάν και η δημόσια εκφορά του στην πλατεία Κοτζιά, που για πρώτη φορά αποτόλμησαν οι κοινότητες των μεταναστών, αποχαιρετώντας τον μπρος στο άσπρο φέρετρο, είναι σημαντικά.
     Κάποιοι έπρεπε να θυσιαστούν για να ξεχειλίσει η ντροπή και να σπάσει η δειλία. Όπως γίνεται από πάντα!
     Οι ατέρμονες συζητήσεις περί λίστας Λαγκάρντ, Δ.Ν.Τ και οικονομικής ανάκαμψης μοιάζουν τώρα πιο πολύ σαν αυτό που πραγματικά είναιτο φάλτσο νανούρισμα μιας κοινωνίας που μάταια προσπαθεί να κοιμηθεί.


                                                                                Β.Η                                                                             
                                                                                   

Υ.Γ. Το παρόν κείμενο γράφτηκε την εποχή της ληστείας του Βελβενδού αλλά παρέμεινε αδημοσίευτο. Έκτοτε η μισαλλόδοξη στάση του κράτους προς τους εχθρούς του δεν άλλαξε και η ατιμία δεν έπαψε, όπως έδειξε η υπόθεση Σακκά- Σεϊσίδη. Λέγεται, πικρά, πως το κράτος έχει συνέχεια, αλλά ταυτόχρονα και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν ηττάται. Βέβαια μια κοινωνία ηττάται και μπορεί να παραμένει για χρόνια και χρόνια ηττημένη όσο ανέχεται να παραμένουν κάποιοι «εχθροί» της θαμμένοι ζωντανοί ενώ λογής-λογής κλόουν τής βγάζουν τη γλώσσα. 

6 σχόλια:

  1. μηπως θέλατε να πειτε η επιστροφή της ανοησίας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. https://anarchypress.wordpress.com/2010/06/04/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είστε αισθηματίας, και γιατί όχι.
    Πολύ από εμάς συγκινήθηκαν στιγμιαία με τις εικόνες τούτες που επαναφέρετε στην μνήμη μας. Αυτή είναι και η δουλειά τους άλλωστε. Εικόνες είναι πέφτουν βροχή και πρέπει να μας συγκινήσουν. Στιγμιαία βέβαια. Να εντυπωθούν.
    Το πρόβλημα είναι όταν η αισθηματικότης ανακατεύεται με την αφέλεια όπως εδώ στο μικρό σας άρθρο(ειδικά εκεί με το "μαθήματα ήθους" το τερματίσατε το κοντέρ...). Τότε ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός.
    Ίσως κάποιο ένστικτο σας απέτρεψε από την αρχική του δημοσίευση. Αλλά τελικά υποκύψατε και το ξεφουρνίσατε. Έτσι είναι οι αδύναμοι χαρακτήρες. Υποκύπτουν στις σειρήνες του νησιού της βλακείας και βουτάνε κατά κει, αντί να παραμείνουν στην ήπειρο του εαυτού και να την εξερευνήσουν.

    Ρίξτε και μια ματιά στο anarchypress.



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ετοιμάζεις γεύμα και έρχονται-χωρίς το όνομά τους-φορώντας ένα ειρωνικό και ακατάδεχτο χαμόγελο… σαν να έχουν υποσχεθεί στον εαυτό τους ότι δεν θα τους αρέσει το φαΐ. Στο τέλος λεν και την κακή κουβέντα. Πρόκειται για κατόχους της Αλήθειας ή απλά για κάποιους αγενείς που δεν διδάχτηκαν τους Καλούς Τρόπους? Δεν ξέρω. Πάντως περίεργοι άνθρωποι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θέλω να πω σε ορισμένους πως δε χρειάζεται ναναι τόσο σκληροί κι αμείλιχτοι απέναντι στα παιδαρέλια των πυρήνων που όσο επιπόλαια κι αν έδρασαν στο κάτω-κατω είναι στη φυλακή και πρέπει να δικαστούν τίμια, όχι σαν τα σκυλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμε, να μην είναι σκληροί επειδή είναι παιδαρέλια, τι θα ήταν; ή επειδή είναι στη φυλακή-κι οι χρυσαυγίτες δεν είναι;
    Σου φαίνεται πως ο συμποσιάρχης μας "δεν είναι σκληρός" η μήπως υποστηρίζει ανοιχτα, κάτω απο το βάρος -ελπίζουμε - του συναισθήματος, καταδικασμένες και επικίνδυνες πρακτικές.
    Κατα τα άλλα, συμποσιάρχη αν θεωρείς την διαδικτυακή σφαίρα της αρθρογραφίας το σπίτι σου και την κουζίνα σου είσαι μακριά νυχτωμένος. Μέτρα και ξαναμέτρα όταν γράφεις κάτι και το κρεμάς στη δημοσιά γιατί είσαι εκτεθειμένος και θα καταλήξεις καρπαζο-εισπράκτορας που θα νομίζει πως τον χαϊδεύουν κι από πάνω οι "συμποσιαζόμενοι".

    ΑπάντησηΔιαγραφή