Σκέψεις από ένα Δωμάτιο

    Ας κάνουμε μια υπόθεση: η Γη έχει μπει σε διαδικασία αυτο-ίασης. Πρώτα η λεγόμενη οικονομική κρίση του 2008 (ένα ενιαίο σύνολο είναι όλα: άνθρωποι, ζώα, πέτρες, χώμα και δολάρια) και τώρα τούτη δω, η επιδημική κρίση. Κατά την ολιστική αντίληψη της Ομοιοπαθητικής: δεν δώσαμε σημασία και ταπώσαμε το δερματικό του ’08 και τώρα η πάθηση χτύπησε συκώτι. Από το αν θα ερμηνεύσουμε τα συμπτώματα σωστά και θα συνεργαστούμε με τον Οικοδεσπότη μας, θα εξαρτηθεί το αν θα σώσουμε το σαρκίο μας... Ίσως και την ψυχή μας. Η Γη δεν έχει ανάγκη! Μας το είπε καθαρά: είτε σταματάτε τις αυθάδειες ή σας κλείνω σπίτι και αρχίζω να ανθώ!

    Έτσι, σύμφωνα με τα ανωτέρω, επαναλαμβάνω: δεν δώσαμε την πρέπουσα ερμηνεία στην κρίση του 2008 που θεωρήθηκε ως κρίση οικονομική, ενώ ήταν κάτι βαθύτερο. Τότε η οικονομία «έσκασε» ή αλλιώς, η «κατσαρόλα τίναξε το καπάκι». Ας πούμε λοιπόν ξανά ότι ήταν μια κρίση υπαρξιακή που εκφράστηκε με όρους οικονομικούς. Αντιμετωπίστηκε φυσικά σαν ένα πρόβλημα που μπορεί να θεραπευτεί με πολλή προσπάθεια που συνοδεύεται από κάποια «εργαλεία» και τεχνάσματα. Δηλαδή τεχνικά. Έπειτα όλοι περίμεναν την «ανάκαμψη». Δεν δόθηκε η σημασία που έπρεπε σε ένα σύμπτωμα που εκδηλώθηκε στην επιφάνεια, ας πούμε, στο δέρμα των πραγμάτων. Γιατί η οικονομία, αντίθετα από ό,τι πιστεύεται πλατιά, δεν είναι η βάση των πραγμάτων αλλά στέκει στον «αφρό του αφρού», για να το πούμε έτσι. Από κάτω είναι  το πολιτικό, το κοινωνικό, το πολιτισμικό και τέλος, το ίδιο το πνευματικό, η διακηρυγμένη αρχή, δηλαδή το τι πιστεύει μια κοινωνία ότι έχει αξία. Ωσαύτως, από κάποιους θεωρήθηκε ότι κάτι βαθύτερο σοβούσε.

    Τι είναι λοιπόν η επιδημία που ενέσκηψε σύμφωνα με αυτή την αντίληψη; Προσέξτε κάτι: αν η οικονομική κρίση απείλησε τα πορτοφόλια, η επιδημική κρίση στρέφεται βαθύτερα, στην ίδια τη ζωή. Βλέπετε εδώ μια εξέλιξη που ακολουθεί την πορεία της ασθένειας όπως την περιγράφει η ομοιοπαθητική; Όσο δηλαδή δεν γίνεται πραγματική θεραπεία αλλά ακολουθείται (μέσω τεχνικών) η μέθοδος της καταστολής των συμπτωμάτων, η ασθένεια προχωρά από το εξωτερικό στο εσωτερικό, από την επιδερμίδα στα όργανα και από εκεί βαθύτερα στην διανοητική και ψυχική σφαίρα, δηλαδή στον πυρήνα.

    Αν είναι λοιπόν έτσι, πού βρισκόμαστε τώρα; Πιθανώς κάπου ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο στάδιο. Πιθανώς η βλάβη έχει αρχίσει και αγγίζει την ψυχοδιανοητική σφαίρα. Πώς αλλοιώς να εξηγηθεί ο εγκλεισμός του μισού πλανήτη για να αντιμετωπισθεί ένας ιός μέτριας μεν επικινδυνότητας, αλλά όχι μικρής σημασίας, η εμφάνιση του οποίου έπρεπε να σημάνει άλλου είδους συναγερμό; Πώς αλλοιώς να εξηγηθεί αυτή η ταραχή με τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης; Πρόκειται για μια μέθη! Πληθυσμοί, κυβερνήσεις, ειδικοί και ΜΜΕ - απ’ όπου ξεκίνησε όλη η τρέλα και διεσπάρει μέσω του ίντερνετ- συμφώνησαν ότι σχεδόν πλησιάζει το τέλος του κόσμου. Ο φόβος του ενός μολύνει τον άλλον. Ένας πανικός χαμηλής έντασης. Οι φωνές λίγων λογικών επιστημόνων που προσπαθούν να δουν καθαρά το πρόβλημα και στις σωστές διαστάσεις του, μόλις ακούγονται. Λες και τα κρυμμένα ορμέμφυτα θανάτου βγήκαν στη φόρα. Ένας προσεκτικός παρατηρητής θα μπορούσε να πει ότι μια συλλογική ενοχή της ανθρωπότητας για αυτά που έκανε στη φύση, για αυτά που επωφελήθηκε, αλλά και για αυτά που κάνει στον εαυτό της, βγαίνει τώρα σαν φόβος. Το θέαμα θριαμβεύει. Αλλά τη στιγμή του θριάμβου αποκαλύπτει την βαθύτερη φύση του. Πρόκειται για ένα θέαμα θανάτου, γιατί μόνο θάνατος υπάρχει στην καρδιά του θεάματος.

    Ας θυμηθούμε τώρα όλες τις ταινίες καταστροφής των τελευταίων δεκαετιών. Πόλεις κατακρημνίζονται από σεισμούς ή σαρώνονται και χάνονται στα κύματα. Εδώ και καιρό η ανθρωπότητα, μια τέτοια ανθρωπότητα, κρυφά ονειρεύεται τον χαμό της. Καθόλου παράξενο! Ένας ζωντανός οργανισμός, υπό κάποιες συνθήκες αδιεξόδου, στασιμότητας και ψυχικής ανημπόριας μπορεί να ποθεί την τελική λύτρωση.

    Αλλά και εδώ θα υπάρξει απογοήτευση. Δεν φτάσαμε στο τέλος. Επιτέλους ψύχραιμες φωνές θα επικρατήσουν. Όχι όμως αυτές που θα ευχόμασταν, αλλά η πίεση της μάζας που θέλει να βγει για δουλειά, γιατί σε λίγο θα αρχίσει η πείνα. Ο φόβος των πολιτικών μπρος σε εκρηκτικές καταστάσεις. Η βουλιμία των αρπακτικών που βλέπουν ανυπολόγιστα κέρδη να χάνονται. Η σταδιακή μεταστροφή των ΜΜΕ που μετρούν την κόπωση του κοινού. Σύντομα το πράγμα θα αρχίσει να μαζεύεται, τα τυχόν «περιστατικά» να πνίγονται. Ό,τι προς το παρόν κερδήθηκε σε κυριαρχία, κερδήθηκε!  Το «υγειονομικό κράτος» άνοιξε τον βηματισμό του. Τώρα επιστροφή στις μπίζνες. Ως την επόμενη φορά.

    Για αυτό η καραντίνα πρέπει να σπάσει από τα κάτω. Πριν αρθεί. Το θέμα είναι από ποιους και για ποιους λόγους.

                                                                                                                  Β.Η.

Θυσία

Ω, τι θαυμάσια εποχή να κάνεις βόλτες! Να μη δουλεύεις! Να μην έχεις πουθενά να πας! Να γνωρίζεις τις χαρές της απλότητας και να διαβάζεις το «Πόλεμος και Ειρήνη»... Τι άλλο πράγματι θα μπορούσε να διαβάζει κανείς σε τέτοιες προπολεμικές ημέρες!

Άδειες οι λεωφόροι των αυτοδιαφημιζόμενων «παγκόσμιων πόλεων». Μόνα τους τα νερά αναπηδούν στα συντριβάνια. Μες το ημίφως των μουσείων τα αριστουργήματα του παρελθόντος ησυχάζουν από το αδιάκοπο ποδοβολητό των τουριστών και τις φωνές των ξεναγών. Θαυμάσια! Ο πλανήτης ξεκουράζεται.

Βαδίζοντας στις αμπαρωμένες πόλεις ή ομορφιά ξεχωρίζει. Η ασχήμια επίσης. Τα κτίρια ξεπροβάλουν σαν γλυπτά δίχως νόημα. Μια ακατανόητη αρχιτεκτονική αποκύημα ενός παράλογου και στρεβλωμένου νου! Εκατομμύρια μοιάζουν να έφυγαν ξαφνικά. Αλλά όχι, εκεί κοιμούνται ύπνους τηλεόρασης. Εκεί στέκουν πίσω απ’ τις γρίλιες. Ανοίγω το παράθυρο κι ένα πουλάκι λαλεί. Ο πρωινός αέρας σείει τις κορφές των χουρμαδιών. Άνοιξη γεμάτη φόβο θανάτου. Αόριστη απειλή που έρχεται μέσα από ένα  τοπίο ειδυλλίων. Πόσο παράξενο σε ένα τέτοιο ειρηνικό πρωί! Μα, μια στιγμή! Περιμένετε! Ο θάνατος δεν είναι ένας παλιός φίλος; Μα, βέβαια! Όλη τούτη η ερήμωση, είναι μήνυμα από πολύ μακριά! Μήνυμα από τον πλανήτη Γη! Είναι η ερήμωσή του που επιστρέφει… το ξύπνημα του αποσιωπημένου, πανικός των τύψεων. Είναι ο αγγελιοφόρος που ’ρχεται απ’ τα καμμένα δάση της Αυστραλίας κι απ’ τις πλατφόρμες των εξορύξεων. Είναι ο μαντατοφόρος που ‘ρχεται τρέχοντας στους άδειους δρόμους από τις εσχατιές της Αμαζονίας κι από τους παραπόταμους του Κόνγκο. Εκεί που με ένα χτύπημα της τσάπας σπάσαμε το «Μαύρο Κουτί» της Γης! Είναι αυτός που έρχεται απ’ τη σιωπή των εργαστηρίων, εκεί που αποπειραθήκαμε να μπούμε στον κεντρικό υπολογιστή. Είναι ακόμα αυτός που έρχεται μες την ηχώ του διαρκούς αλληλοσπαραγμού. Α, επιτέλους, κατάλαβε η Γη ότι είμαστε μόνοι κι αβοήθητοι, ότι σκοντάφτουμε μες τα σκοτάδια του νου κι αποφάσισε να μας βοηθήσει. Α, βέβαια, είναι η Γη ένας σκεπτόμενος πλανήτης! Μας στέλνει ένα μήνυμα περιτυλιγμένο σε μια κάψουλα θανάτου, γιατί έτσι μόνο μπορούμε να καταλάβουμε. Ο θάνατος είναι ο μυστικοσύμβουλος της ζωής. Γεμίζοντας τα πνευμόνια μου με τη φρεσκάδα της άνοιξης αναλογίζομαι αυτούς που χάθηκαν. Αυτούς που δέχτηκαν να πεθάνουν για να φτάσει ως εμάς το πολύτιμο μήνυμα. Χαμηλώνω τότε το βλέμμα κι ακούγοντας το μοναχικό πουλί κάνω μια προσευχή, να γίνει κατανοητό τούτο το κρυπτικό σημείωμα.                                                               

                                                                                     
                                                                                         Β.Η.

Φαινόμενα Ζωολογικού Κήπου

    Ο αόριστος φόβος και το ανοίκειο αναδίδονται από τα θεμέλια της Μαζικής Δημοκρατίας. Ο φόβος των ληστών, ο φόβος της επίθεσης στον δρόμο, ο φόβος των τρομοκρατών, ο φόβος των μεταναστών. Ο φόβος της αρρώστιας, του θανάτου, της εξουσίας, της μοναξιάς, της δυσπραγίας. Μπρος σε τέτοια σύναξη δαιμόνων δεν θα μπορούσε να λείψει ένας από τους αρχαιότερους, η επιδημία. Οι άνθρωποι πάντα πέθαιναν για τους γνωστούς λόγους, στις μέρες μας όμως υπάρχουν ένα σωρό καινούργιες αιτίες για να πεθάνει κανείς: η νοθεία των τροφίμων, η δηλητηρίαση των νερών και του αέρα, τα λάθη των ειδικών και η απελπισία. Μολαταύτα είναι μόνο ο φόβος της επιδημίας που απλώνεται στη Μαζική Δημοκρατία με την ταχύτητα της φωτιάς ή καλύτερα των ΜΜΕ. Πράγματι, άρκεσε να ακουστεί η τρομερή λέξη «Πανδημία», για να ξυπνήσει το φάντασμα του Μαύρου Θάνατου, της Πανούκλας.

                           

Από κει και πέρα, ο Ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα όπως προειδοποιεί ο Φρανσίσκο Γκόγια ο οποίος έζησε σε εξ ίσου σκοτεινές αν και μάλλον πιο συγκρατημένες εποχές. Ένας «άγνωστος ιός», μια μετάλλαξη παλαιότερου ιού, προκαλεί παγκόσμια επιφυλακή εκεί που πριν επικρατούσε ένας ακατανόητος εφησυχασμός. Λες και, μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης, έπαψαν να πεθαίνουν οι άνθρωποι από έναν σωρό αίτια, παλιά ή νέα. Η επιδημία βέβαια είναι κάτι εξαιρετικό. Και σαν τέτοιο αντιμετωπίζεται. Μόνο που η συγκεκριμένη (και αυτές που θα την διαδεχθούν) είναι εδώ για να μείνει. Καθότι οι μαζικές κοινωνίες εκατομμυρίων ανθρώπων στοιβαγμένων σε αχανείς πόλεις, σε συνθήκες σχετικού εγκλεισμού με κακή υγιεινή, σε διαρκή ανταγωνισμό με τη φύση και στο έλεος μυστικών πειραμάτων θα ταλανίζονται από επιδημίες και νέους ιούς που θα μεταλλάσσονται διαρκώς και θα μεταδίδονται από τόπο σε τόπο με την ταχύτητα της παγκοσμιοποίησης.

    Είναι η στιγμή που παρουσιάζονται λαμπρές ευκαιρίες για περαιτέρω πειθάρχηση. "Το όνειρο όλων των εξουσιών του παρελθόντος για τον έλεγχο του δρόμου έχει εδώ και καιρό γίνει πραγματικότητα με την κατάργηση του δρόμου". Ο τωρινός εγκλεισμός - μια πρωτοφανής άσκηση «πολιτικής άμυνας», μια κατάσταση πολιορκίας - είναι μια νέα επιτυχία προς την ίδια κατεύθυνση. Εν τω μεταξύ, όλοι αλληλοκοιτάζονται με υποψία. Η πλήρης ταπείνωση του ανθρώπου!

    Μπαίνουμε λοιπόν σε μια νέα πίστα! Αλλά ποτέ ο φόβος δεν έβλαψε την εξουσία. Αντίθετα το γέλιο κι οι γιορτές είναι εχθροί του κράτους. Από την Κίνα ως την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, οι δυνάμεις που δουλεύουν για την υποταγή έχουν κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένες. Η Κίνα και η ΝΑ Ασία μάλιστα οδηγούν πλέον την κούρσα. Το άλλοθι μοιάζει τέλειο. Ταυτόχρονα τα μυστικά πληθαίνουν. Ο σκοπός τώρα μπορεί να είναι μόνο ένας: να φτιαχτούν τελεσίδικα άνθρωποι χωρίς κοινωνία. Ήδη άρχισε να προαναγγέλλεται το παγκόσμιο κράτος. Πίσω του φυσικά θα στέκουν οι εταιρείες. Υπό την δεσποτεία τους θα σαλεύουν άμορφοι πληθυσμοί και ανδράποδα. Το εργαλείο είναι η «ιατρική» δικτατορία. Και τι εργαλείο! Αν η οικονομική κρίση απειλούσε το πορτοφόλι του καθενός, τώρα απειλείται η υγεία και η ίδια η ζωή. Και είναι συζητήσιμο αν, δεκαπέντε χρόνια πριν, θα αποτολμούσαν να κλείσουν τους ανθρώπους στα σπίτια τους για να συνεχίσουν με όσα πρόκειται σύντομα να αποτολμήσουν. Όμως σήμερα, ύστερα από δώδεκα χρόνια οικονομικής τρομοκρατίας, οι πληθυσμοί (όλο και πιο δύσκολα μπορούμε πια να μιλάμε για λαούς), εξουθενωμένοι, παρουσιάζουν μειωμένη διάθεση αντίστασης. Όσο για διαύγεια, ας μη γίνεται καλύτερα λόγος.

    Όπως και να ‘χει, σε λίγο αυτό το πράγμα θα λήξει. Πώς αυτό; Απλώς θα σωθούν τα λεφτά των εγκλείστων! Μπορείς να μαντρώσεις το ανθρώπινο πλεόνασμα για ένα διάστημα αλλά να το ταΐζεις κιόλας είναι κάτι άλλο! Τότε η λαγνεία για τρόμο που έχει ξεσπάσει και δημιουργεί αμφιβολίες για την ψυχική υγεία στον σύγχρονο κόσμο θα τελειώσει κάπως απότομα. Πολύ αργότερα θα πληροφορηθούμε για τον πλούτο που άλλαξε χέρια. Και ποιος θα παραδεχτεί τότε ότι το όλο πράγμα διογκώθηκε ως εκεί που δεν έπαιρνε άλλο; Άλλωστε "οι άνθρωποι πάντα τείνουν να δικαιολογούν τις προσβολές στις οποίες δεν απάντησαν". Η λεηλασία όμως θα έχει μπει σε νέες ράγες. Φυσικά δεν πρόκειται να επιστρέψουμε σε καμιά «κανονικότητα». Από δω και πέρα, επιδημίες και φήμες επιδημιών - λιγότερο ή περισσότερο σοβαρών - θα μας συντροφεύουν. Ο ήχος του alarm δεν θα παύει ποτέ. Τα επίπεδα συναγερμού θα ανεβαίνουν και θα κατεβαίνουν και μαζί οι απαγορεύσεις και οι έλεγχοι. Πολύ πιθανόν ο καθένας να βαδίζει με την ιατρική του καρτέλα ενημερωμένη. Θα υπάρχουν υγιείς, άρρωστοι και αποθεραπευμένοι. Η είσοδος σε ένα supermarket ή σε μια αίθουσα συναυλιών θα υπόκειται σε διαδικασίες ανάλογες με των σημερινών αεροδρομίων. Βέβαια κάποια επιπλέον στοιχεία όπως αν είσαι συμπαθών στην τρομοκρατία ή απλά αντιφρονών ή αν χρωστάς στο Δημόσιο κι ακόμα κάποια στοιχεία που κάποτε χαρακτηρίζονταν αυτάρεσκα ως «προσωπικά δεδομένα» θα είναι στην διάθεση όποιου ενδιαφέρεται. Λογικό και απαραίτητο αφού θα υπάρχουν «φορείς» ενοχλητικών ιδεών και ύποπτοι «ασυμπτωματικοί». Ήδη διάφοροι καλοθελητές – κράτη και εταιρείες – κινούνται, πρόθυμα να μοιραστούν την αντιτρομοκρατική τους τεχνογνωσία με τη φοβισμένη ανθρωπότητα. Καλώς ήλθαμε στις κοινωνίες αυξημένου ελέγχου!

    Το μόνο θετικό είναι ότι ο πλανήτης προς το παρόν παίρνει μια ανάσα.

    Κι αυτό ακριβώς, το μόνο ελπιδοφόρο σημείο, είναι η πυξίδα που μας απέμεινε. Έχοντας σαν μοναδικό οδηγό τον εαυτό μας και τις υποτιθέμενες ανάγκες του οδηγηθήκαμε σε παγκόσμιο αδιέξοδο. Πρέπει τώρα να ακολουθήσουμε το σημείο που μας υποδεικνύει ο οικοδεσπότης μας. Ό,τι είναι καλό για τη Γη είναι και για τον άνθρωπο. Ας διαφυλάττουμε τη μικρή προσωπική μας υγεία κι ας ετοιμαζόμαστε για την ανατροπή αυτής της κατάστασης πραγμάτων στην τρομακτική κοινωνικοοικονομική κρίση που θα επακολουθήσει.

                                                                                   Β.Η.

Το Σπίτι της Περηφάνειας

Αφού επισκευάστηκε ξανά το σπίτι τ’ αψηλό

το πυργωτό το σπίτι

αλλά τώρα κλείστηκε καλά

ασφαλίστηκε απ’ τους καιρούς

για τα καλά αμπαρωμένο

ένας αέρας μολυσμένος

άρχισε να μπαίνει απ’ τους αεραγωγούς.

Τι είναι πάλι τούτο το κακό

που ήρθε να προστεθεί στην παλιά υγρασία

που κάνει ξανά την εμφάνισή της;

Τι είναι τούτο το κακό

που κατατρέχει την τόση περηφάνεια;

Λένε πως είναι στοιχειωμένο

πως χτίστηκε πάνω σε τάφους

πως ξεχώσαν τα κόκκαλα κρυφά

μες στην νύχτα την εχέμυθη.

Δούλευαν οι μπετονιέρες μες στον ύπνο

σαν όνειρο κακό

κάτω απ’ την ανασεμιά των προβολέων.

Και παρουσιάστηκε το απαίσιο γιαπί

μπρος σε μάτια έκπληκτα 

στο αχνό φως του πρωινού

Δεν ήμουν εκεί

δεν είδα

αλλά δεν το αποκλείω

γιατί άσχημα τσακώνονται ‘κει μέσα

και κάθε τόσο έρχονται στα χέρια

κάθε λογής έγκλημα κι εγκληματάκι

και κάθε καθώς πρέπει ατιμία

συμβαίνει ανάμεσα στους τοίχους του

σαν το φυσικότερο πράγμα πάνω στη γη.

Και τα φαύλα γέλια της αρχής

ακολουθεί τώρα ο φόβος.

Και τρέχουν οι μηχανικοί

και κάθε τόσο ενισχύουν τις δοκούς και τις κολόνες

γιατί συνέχεια παρουσιάζονται ρωγμές

προβλήματα στατικά

και παλιές κακοτεχνίες.

  

Κι άλλοι πάλι λένε

πως είναι φυσικό

γιατί βιαστικά εθεμελιώθη

πάνω σε αρχαίους βάλτους.

Δεν ξέρω

δεν ήμουν εκεί

δεν είδα

αλλά αυτό που ξέρω

και είναι το πιο τρομακτικό

είναι πως τώρα ετοιμάζεται

κι η νύχτα να μιλήσει.

                                     Β.Η.

Ω, Γενιά! Με την κουκούλα φρουρά στον Έβρο

Διαβάζω τα εξής:  «Ένταση σε Έβρο & Αιγαίο, μπίζνες στη Θεσσαλονίκη…

(Του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη φ. 158)

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο «Σπάρτακος» της Κομοτηνής, διά στόματος του επικεφαλής της δημοτικής παράταξης και μέλους του Κινήματος Άρδην, Κώστα Καραΐσκου, πρότεινε το κλείσιμο της μεθοριακής διόδου στους Κήπους ως αντίμετρο για την τουρκική μεθόδευση με τα κύματα προσφύγων στον Έβρο. Με αυτόν τον τρόπο, οι τουρκικές μεταφορές όχι μόνο προς τη χώρα μας, αλλά και προς τα δυτικά Βαλκάνια και την Ευρώπη θα πλήττονταν και έτσι η Ελλάδα θα εφάρμοζε έναν επί πλέον σημαντικό μοχλό αποτροπής, αν αναλογιστούμε την κατάσταση της τουρκικής οικονομίας.
Φυσικά, η πρότασή του έπεσε στο κενό. Όχι μόνο γιατί η κυβέρνηση δεν τόλμησε, αλλά γιατί επί της ουσίας η πολιτική της απέναντι στην Τουρκία δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα, καθώς οι «αδράνειες» της ελληνοτουρκικής φιλίας αποδεικνύονται ιδιαίτερα ανθεκτικές. Ενίοτε, μάλιστα, υποστηρίζονται από υψηλές επιχειρηματικές δραστηριότητες, ιδιαίτερα επωφελείς για ένα μέρος των ελληνικών οικονομικών ελίτ.
Έτσι, την ίδια στιγμή που στα σύνορα του Έβρου η Τουρκία δίνει ρεσιτάλ υπονόμευσης των ελληνικών συνόρων, στη Θεσσαλονίκη ο Σύνδεσμος Εισαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ) και το Turkish–Greek Business Council του Foreign Economic Relations Board (DEIK) υπογράφουν νέο μνημόνιο συνεργασίας! Το οποίο μάλιστα σπεύδει να υποστηρίξει και η ελληνική κυβέρνηση διά της παρουσίας του υφυπουργού Μακεδονίας-Θράκης, Θόδωρου Καράογλου.
Τον εναρκτήριο χαιρετισμό απηύθυνε ο πρόεδρος του ΣΕΒΕ, Γιώργος Κωνσταντόπουλος, ο οποίος εξήρε την αύξηση του ελληνοτουρκικού εμπορίου, που έφτασε τα 3,9 δισ. € το 2019, και ανέδειξε την Τουρκία σε 4ο σημαντικότερο εμπορικό εταίρο της Ελλάδας. Τον λόγο πήρε o πολύς Λεβέντ Σαδίκ Αχμέτ, εκπροσωπώντας το ελληνοτουρκικό επιμελητήριο του Συμβουλίου Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων της Τουρκίας. Ο Σαδίκ, γιος του εθνικιστή ηγέτη των τουρκοφρόνων της Θράκης, Αχμέτ Σαδίκ, προστατευόμενος του Ερντογάν, και κύριος οργανωτής της επέκτασης που επιδιώκει η τουρκική επιρροή στη Βόρεια Ελλάδα, δήλωσε ότι στόχος είναι ο διπλασιασμός του ύψους συναλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στα 8 δισ. Ενώ ο Τούρκος πρόξενος της Θεσσαλονίκης, Έφε Τσεϋλάν, μίλησε για τον ρόλο που μπορεί να παίξει η Θεσσαλονίκη και ευρύτερα η Βόρεια Ελλάδα στο πλαίσιο αυτό. Ο δε Θόδωρος Καράογλου, σαν να μη συμβαίνει τίποτα στον Έβρο, μίλησε για ό,τι ενώνει τους δυο λαούς, έπλεξε το εγκώμιο της συνεργασίας, προσθέτοντας ότι αυτή μπορεί να ξαναφέρει κοντά τους ηγέτες των δυο χωρών.
Άραγε τα όσα λένε και κάνουν από κοινού ο ΣΕΒΕ και ο Θόδωρος Καράογλου δεν υπονομεύουν τα όσα προσπαθεί να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση για τον έλεγχο των χερσαίων, και κυρίως των θαλάσσιων συνόρων της χώρας με την Τουρκία; Μπορεί να στηθεί πολιτική αποτροπής, όταν η μια πτέρυγα του κράτους πριονίζει την πολιτική της άλλης; Τι σήμα δίνουμε, στους Τούρκους ή τους Ευρωπαίους, με αυτήν την εικόνα; Μπορεί ο πρωθυπουργός της χώρας, και ο κάθε πρωθυπουργός να απαιτήσει σκληρές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, όταν δεν ακολουθεί τη γραμμή του η ίδια η κυβέρνηση; Ή μήπως μας δουλεύουν ψιλό γαζί;
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, ΥΜΑΘ και ΣΕΒΕ πρέπει να δώσουν εξηγήσεις για τη στάση τους».

Δηλαδή, από τη μία πόλεμος, έστω υβριδικός, όπου οι μετανάστες (αυτοί "οι δυστυχισμένοι") γίνονται… «τροφή για τα κανόνια», αλλά και τα ρόπαλα και από την άλλη, business as usual. Καλά κρατεί το θέατρο όπου «η σοβαρότητα των γεγονότων» απαιτεί να κυκλοφορείς με το μαχαίρι στα δόντια ή έστω να είσαι «ψύχραιμος αποτιμητής της κατάστασης»! Πράγματι η υποκριτική τέχνη στις μέρες μας έχει φτάσει σε απαράμιλλα ύψη. Στους παλιούς, καλούς πολέμους οι μπίζνες συνεχίζονταν υπογείως, αλλά εκεί είχαν τουλάχιστον την "εντιμότητα" να θυσιάζουν τις δικές τους νεολαίες. Εδώ (όπως σε Τουρκία και  Ευρώπη) το παιχνίδι παίζεται με μια άμορφη και απρόσωπη μάζα, τους σύγχρονους "Ανέγγιχτους"! Μετά τσακωνόμαστε ποιος θα φορτωθεί την ντροπή. Τι θα πω εγώ τώρα στον Αφγανό της γειτονιάς μου;;;

Κάτι ακόμα όμως μένει να ειπωθεί: Τα 12 χρόνια άγονης κρίσης που πέρασε  η χώρα ακολουθούμενα από ένα ζεύγος απειλής, κάτι σαν Δεύτερη Πληγή του Φαραώ: τα κύματα μετανάστευσης και την επέλαση του ιού, αλλοιώνουν για τα καλά το πρόσωπό της. Η γενικόλογη απειλή ενάντια στην κοινωνία μεταλλάσσεται σε απειλή ενάντια στον «γυμνό άνθρωπο» που σαν τον σάλιαγκα ψάχνει καβούκι να κρυφτεί. Αποχαιρετώ για πάντα τη χώρα της ξένοιαστης αμπέλου και της έντιμης ελαίας. Αποχαιρετώ για πάντα την Ελλάδα που ήξερα.

                                                                                                   Β.Η.    

Το Δέος μπροστά στην Αθήνα

...Επίσης αν εκδηλωνόταν στάση στην πόλη, οι πολίτες έπρεπε να κατέβουν με τα όπλα τους στον δρόμο. Με τη μία ή την άλλη πλευρά. Ήταν απαράδεκτο να παραμείνουν φιλήσυχοι στα σπίτια τους και να καιροσκοπούν περιμένοντας την έκβαση.
Όλα αυτά, καθώς και ο θεσμός του εξοστρακισμού, δείχνουν ότι οι Αθηναίοι πρέπει να είχαν ζήσει έναν μακρύ ζόφο και πως είχαν συνειδητοποιήσει βαθιά ποιο ήταν το ποιόν και η αιτίες αυτού του ζόφου και ήταν αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν, επ' ουδενί, μια υποστροφή τώρα που έβγαιναν στο φως. Πως είχαν ζήσει το χάος, τη δουλεία για χρέη, την τυραννίδα, την ανθρώπινη δεινότητα και την ανθρώπινη απάθεια. Και πως τα είχαν φοβηθεί μέχρι τα μύχια της ύπαρξής τους. Και πράγματι, είχαν αγωνιστεί από τον 7ο ως τον 5ο αιώνα για να γεννήσουν τη Δημοκρατία και να κάνουν τον υπήκοο πολίτη. Δυο ολόκληροι αιώνες, στην πραγματικότητα μια επανάσταση που είχε σκοπό να τραβήξει μόνο εμπρός. Και επειδή είχαν βαθιά επίγνωση της "ανθρώπινης δεινότητας" έφτιαξαν το θέατρο και το έβαλαν φρουρό να φυλάει τη νεαρά Δημοκρατία από τους Δαίμονές της. Δεν τους διέφευγε το γεγονός πως, από μια υπέρβαση των μέτρων, η Δημοκρατία μπορεί να αποβεί ένα εγκληματικό καθεστώς. Κι ήταν τόσο κεντρικός ο ρόλος του Θεάτρου στη ζωή της πόλης που κάποιοι αποκάλεσαν εκείνη τη Δημοκρατία, Θεατροκρατία! 

                                                                            Β.Η.
                                                           

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που σκοντάφτουν στο μισοσκόταδο φωτίζοντας το τρεμάμενο βήμα τους με δανεικά καντηλέρια, αντί να δώσουν μια και ν’ ανάψουν την εύφλεκτο ύλη που κείται εν αφθονία σ’ αυτή τη γη.

                                                                                                                                                               

Μα τι γίνεται στη Μόρια;

--Ναι, ναι! Καταλαβαίνουμε απόλυτα: απαράδεκτες συνθήκες! Αλλά έχουμε κουραστεί απ’ αυτές τις εικόνες. Δεν έχει τέλος αυτό το πράγμα. Τελικά, έχουμε πάρει την απόφασή μας! Δεν σας θέλουμε! Μυρίζετε φτώχεια! Φτώχεια και κακομοιριά! Δεν σας θέλουμε! Φέρνετε μέσα από τα σύνορα το πρόσωπο της δυστυχίας δίπλα μας. Τι είναι όμως αυτό που θέλουμε; Θα είμαστε για μια φορά ειλικρινείς γιατί κουράζει την ψυχή να ψάχνει κανείς συνεχώς δικαιολογίες. Ας κάνουμε λοιπόν έναν μικρό κατάλογο.

Να κατεβάσουμε καμιά καλή ταινία για το βράδυ

να παραγγείλουμε delivery

πιστωτική

μισθό

σύνταξη

να πάμε στο σούπερ-μάρκετ

διαμέρισμα διαμπερές

χαμηλά κοινόχρηστα

θέση για πάρκινγκ

επιδοτήσεις

το διδακτορικό μας

την αγαπημένη μας εκπομπή

δίκτυα

πολλά δίκτυα

ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

κράτος

κράτος αρωγό στον πολίτη

γιόγκα και γυμναστήριο

σεμινάρια αυτοβελτίωσης

διακοπές

τατουάζ στον ώμο

εκπτώσεις

την Ευρώπη

εθνική ανεξαρτησία

μια βόλτα στο ZARA 

άλλη μια βόλτα στο ZARA

γρήγορο internet

δικαίωμα στη διαφορά

ελεύθερο εμπόριο

φτηνές αγορές μέσω διαδικτύου

έξυπνα και όμορφα παιδιά

να τσεκάρουμε τα email μας

να ανησυχούμε δια τα πάντα διαρκώς

να σερφάρουμε στο internet

τεχνικές χαλάρωσης

φτηνό πετρέλαιο

σχέσεις ισοτιμίας

διαφάνεια

μια σχέση

μια σχέση ενσυναίσθησης

smartphone με μεγαλύτερη μνήμη

κομμωτήριο και περιποίηση νυχιών

εφαρμογές

Πάσχα στο χωριό μας

τηλεφωνικά πακέτα

μεγαλύτερη σαιζόν

Air B’n’ B

τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου

την Ημέρα του Πατέρα

ένα δάνειο

αύξηση του κατώτατου μισθού

να δούμε τον σημερινό αγώνα της Super League σε μια γεμάτη καφετέρια

επιστροφή φόρων

ενυδατικές κρέμες

fredo esspresso

fredo capuccino

τη σωτηρία της careta careta

παράθυρα αλουμινίου με διπλά τζάμια

συναγερμό

μια δημιουργική σχέση με την Παράδοση

θωρακισμένη πόρτα

κλειδαριές ασφαλείας

να βγάζουμε τον σκύλο μας βόλτα στο παρκάκι

να σχολιάζουμε και να κοινοποιούμε

Τεστ Δυσανεξίας σε τροφές

εκδημοκρατισμό της αστυνομίας

Σαββατοκύριακο στο εξοχικό

πιο έξυπνες διαφημίσεις - ασταμάτητη ροή πληροφορίας

να δούμε απόψε την απονομή των Oscar

ειρήνη μεταξύ των λαών

ανακύκλωση

χαμηλούς ρύπους

φωταγωγημένη την Ακρόπολη

λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας

φάσμα επιλογών

μια εκδρομή με τον Ορειβατικό Σύλλογο

ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας

να γλυτώσουμε από την χρεωκοπία

μια βόλτα στη θάλασσα

Χριστούγεννα στο Ντουμπάι

ανακαίνιση κουζίνας

αντιπυρικές ζώνες

εξωσωματική γονιμοποίηση

εξάλειψη του bullying στα σχολεία

να ζούμε στα προάστια

εκδηλώσεις στο Ίδρυμα Νιάρχος

ένα ακόμα piercing

Παιδεία προσανατολισμένη στο Μέλλον

Νομοσχέδιο για τις έμφυλες ταυτότητες

διασφάλιση της πολυφωνίας στον δημοσιογραφικό λόγο

βιολογικό λάδι

πολυτροπικότητα στις τηλεοπτικές ειδήσεις

εναλλακτικές θεραπείες

οικολογία, καινοτομίες και καταγραφή των ρεμπέτικων

οδοντόκρεμα χωρίς φθόριο

μια διαφορετική εννοιοδότηση της υποκειμενικότητας

μια διαφορετική εννοιοδότηση της αντικειμενικότητας

φιλικές σχέσεις με τα παιδιά μας

Ενώσεις προστασίας Καταναλωτών

Κέντρα Πολιτισμού

ν’ ανάψουμε το τζάκι

ν΄ανεβούμε για το Φεστιβάλ

ντοκυμαντέρ για την άγρια ζωή στην τηλεόραση

ολιστική αντίληψη στην αντιμετώπιση των αλλεργιών μας

Βιβλιοθήκες προσανατολισμένες στην εμπέδωση ενός κοινού γνωστικού υποστρώματος
ειλικρίνεια στις προσωπικές σχέσεις

να συναντιόμαστε για ψώνια και καφέ σε ένα Εμπορικό Κέντρο

Μαθήματα on Line μέσω Skype

Συμπόρευση με τα Ευρωπαϊκά Δεδομένα

βελτίωση προσβασιμότητας στη σχετική Πύλη

σωστή λειτουργία του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου

Διακειμενικότητα στη Λογοτεχνική Κριτική

ψωμί χωρίς γλουτένη

βουτήματα ολικής

Μαντηλάκια Καθαρισμού Προσώπου.

200 χρόνια αγωνιζόμαστε για αυτά τα ιδανικά! Αναγνωρίζουμε βέβαια, αγαπητοί μας πρόσφυγες, ότι, λίγο-πολύ, συμμερίζεστε τις ίδιες αξίες με εμάς, αλλά οι παγκόσμιοι πόροι μάλλον δεν επαρκούν για να εξασφαλίσουν σε όλους «ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης». Λυπούμεθα για την περιπέτεια στην οποία έχετε μπλεχτεί, λυπούμεθα για το καθεστώς το οποίο σας έχει επιβληθεί, αλλά δυστυχώς, δυστυχώς, δυστυχώς… Μια άλλη Ελλάδα, όχι ασθενική, που θα γλύτωνε εμάς απ’ την ντροπή και θα ήταν για εσάς η σωτηρία πιθανώς και να υπάρχει, το να ανέβει όμως στη σκηνή αποτελεί εγχείρημα που μας ξεπερνά.

                                                                                                                           Β.Η.

                                                                                                                      

Υ.Γ. 13 Αφγανοί, νεκροί στα σύνορα Ιράν- Τουρκίας. Πάνω από 70% των καθηλωμένων στη Μόρια είναι Αφγανοί.