Υπάρχουν εποχές και εποχές

  Υπάρχουν εποχές και εποχές… Οι σπάνιες εποχές τής μεγαλόπνοης δημιουργίας και οι άλλες, της ανάλωσης, της προσμονής και της μακράς δουλειάς μες στη σιωπή. Υπάρχουν καιροί και καιροί κι ο καθένας έρχεται με τη σειρά του. Κι αν είσαι άτυχος που σου έλαχε να ζήσεις την παρακμή, μην οικτίρεις μικρόψυχα τους καιρούς σου. Κι αν δε μπορείς να νοιώσεις αγάπη για τη Μοίρα που σου επιφύλαξε μια τέτοια άχαρη εποχή, τουλάχιστον συνεργάσου με τον εαυτό σου. Αν είναι να παρασκευάσεις τον νέο σπόρο, προετοίμαζέ τον. Αν είναι να γίνεις λίπασμα για τον σπόρο, γίνε. Αν είναι άλλοι, επόμενοι, να πατήσουνε στις πλάτες σου για να περάσουν, δέξου το κι αυτό σα Μοίρα. Αν δεν μπορείς να ζήσεις μια από εκείνες τις μεγάλες στιγμές που η ανθρωπότητα σηκώνεται όρθια στα πανιά, μη ξεχνάς: δεν είναι λίγο «να ζήσεις με θάρρος και αξιοπρέπεια την εποχή σου». Δείξε επιτέλους ότι είσαι φτιαγμένος από ένα μέταλλο… Τέτοια δόξα δεν μπορεί κανείς να τη στερήσει από τον άνθρωπο.  

    Μολαταύτα, «σε κάθε εποχή υπάρχουν άνθρωποι από άλλες εποχές». Μη παραπονιέσαι για την κατάντια του λαού. Εμείς θα φτιάξουμε έναν στρατό και με αυτό τον στρατό θα φτιάξουμε έναν άλλο λαό. Λαό με πόδια στέρεα στο έδαφος και μέτωπο που γύρω του ταξιδεύουνε τα νέφη. Στεφανωμένοι απ’ τον Έρωτα θα φτιάξουμε Συμβιωτικούς στρατούς. Ο στρατιώτης γίνεται αντάρτης· ο αντάρτης δεν γίνεται ποτέ στρατιώτης. Ο στρατιώτης μπορεί να γυρίσει σπίτι· ο ήρωας περιπλανιέται. Σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή «θα οργανώσουμε την απαισιοδοξία». Θα δουλέψουμε για το μέλλον έχοντας κληρονομήσει ένα τέτοιο παρελθόν· θα ρίξουμε φως εκεί όπου σωρεύονται σκοτάδια· έτσι θα αφήσουμε πίσω μας την απελπισία για να ζήσουμε την περιπέτεια του καιρού μας.

    Σε μιαν άλλη Νέκυια θα κατεβούμε κι εμείς στον Άδη και θα κάνομε επίκληση νεκρών. Πέρα από τις σκιές θα συναντήσουμε εκεί κάποια απ’ τα υπέροχα πλάσματα που κάποτε θα ‘ρθούν. Σαν οι πρώτοι ελεύθεροι θα πολεμήσουμε με όρκο και θα διδαχθούμε την ευσέβεια. Και μέσα από τη βία της σύγκρουσης θα φτιάξουμε τον μεγάλο γενεσιουργό μύθο. Είναι ένας σκεπτόμενος πλανήτης! Είναι τώρα ένας άρρωστος πλανήτης, αλλά έχει αρχίσει η αυτοΐασή του. Μιλά πλέον στον καθένα προσωπικά. Ακούει τις εκμυστηρεύσεις του. Τάχιστα πλησιάζουμε προς το σημείο όπου άνεμος συναντιέται μ’ άνεμο, μπροστά μας το τέλος του κόσμου μέσα σε βαθύσκιο φως!

    Αν η ανθρωπότητα είναι ικανή να περάσει αυτόν τον Καβο-Χόρν και ν’ ανοιχτεί σε έναν άλλο Ειρηνικό, μπορούμε να το υποθέσουμε, μπορούμε να το ελπίσουμε, αλλά δεν το ξέρουμε. Εμείς θα αποπειραθούμε ένα Αχίλλειο άλμα.

     Αυτοί που έχουν το πάθος της δημιουργίας, γνωρίζουν και τα υλικά. Απεχθάνονται τη φτήνια και διαλέγουν τα ευγενέστερα εξ αυτών που βρίσκονται παντού και ας περνούν απαρατήρητα. Άλλοι αρκούνται στον φθόνο… άλλοι υποτάσσονται στο φόβο. Είναι οι έγκλειστοι που θα υπερασπισθούν τη Σωφρονιστική Αποικία ως το τέλος. Κάποιοι όμως θα δουν με υπερκόσμιο χαμόγελο τους φανταστικούς τοίχους να σωριάζονται. Ω λεγεώνες εγκαθείρκτων που ξεχύνεστε…

    Δεν στάλθηκες σε τούτο τον όμορφο πλανήτη για να υποφέρεις. Δεν είναι το πεπρωμένο σου ο πόνος…

     Γνωρίζετε ότι μια άμαξα ξεκινά μες στη βροχή την ώρα που κοιμάστε; Είμαστε όλοι εδώ, μαζεμένοι στην κουζίνα. Οι φωνές του αμαξά, ένα «όϊ!, ένα «χα!» ακούγονται στα όνειρά σας. «Μικρά παιδιά πνίγουν κλαίγοντας κατάρες στα ποτάμια». Ένας μικρός θίασος αρχίζει μια παράσταση δίπλα στη λίμνη την ώρα που νυχτώνει. Κορδέλες και σημαίες ανεμίζουν στην απογευματινή αύρα τη στιγμή που ένα γέλιο σάς τρομάζει. Κι έπειτα μουσική… ο θίασος τρέχει γύρω απ’ τη λίμνη! Η λίμνη ζωντανεύει μ’ ένα θαυμάσιο χρώμα πράσινο. 

    Ω Αγαπημένοι, οι ανθρώπινες κοινωνίες θα ξαναέρθουν στη ζωή μέσα από έναν πόλεμο. Οι κοινωνίες θα ξαναζήσουν μέσα από την άρνηση. Έπειτα, οι ήπειροι θα ανοικοδομηθούν. Η τάξη θα αποκατασταθεί. Καθήστε σιωπηλοί δίπλα στην παλιά πληγή που δε λέει να κλείσει κι αφουγκραστείτε. Και μετά ξαναβρεθείτε. Βαδίστε με φόβο, σεβασμό και δέος στον αιώνιο πόλεμο που σας χτυπά την πόρτα.

Β.Η.