Περί Παγκόσμιας Ισχύος και των Δαιμόνων που αλωνίζουν

Θα κάνω παρακάτω κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με την κατάσταση του κόσμου σήμερα η οποία είναι όντως εμπύρετη. Για να εξετάσω τα παροντικά, θα πάω ελεύθερα πίσω στο παρελθόν και μετά ξανά στο παρόν, δηλαδή μπρος πίσω μες στον Χρόνο, επειδή θα μας χρειαστεί μια εποπτική όψη των πραγμάτων. Θα παρακολουθήσω συνεπώς από κάποια απόσταση τα γεγονότα και τις συγκρούσεις με την αναλυτική ζέση ενός μαθητή της Ιστορίας που καταλαβαίνει ότι παρατηρεί τον κόσμο να ξανασχηματίζει τον εαυτό του, και ότι αυτό που θα προκύψει θα είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι γνωρίζαμε ως τώρα.

Μέγα το της θαλάσσης κράτος
α) Σκέφτομαι τελευταία πως οι Αγγλοαμερικανοί είναι οι κηδεμόνες του κόσμου μας. Αυτοί "αναλαμβάνουν" τους λαούς! Αισθάνονται, σκέφτονται, σχεδιάζουν και εκτελούν σαν να ‘ναι οι ιδιοκτήτες του.
    Οι Άγγλοι, κάτοικοι ενός νησιού έξω από τις ακτές της ευρωπαϊκές ηπείρου η οποία είναι μια χερσόνησος της ασιατικής ενδοχώρας είναι ένας λαός της θάλασσας. Έκκεντροι, μακριά δηλαδή από τους πόρους, τις μεγάλες πληθυσμιακές συγκεντρώσεις και τους αρχαίους πολιτισμούς ρίχτηκαν στον Ωκεανό που περιβάλει τον κόσμο. Οι Αμερικανοί, ακόμα πιο έκκεντροι, έχοντας σαν προστασία όχι μια Μάγχη, αλλά δυό ωκεανούς, δεν απειλήθηκαν ποτέ στο έδαφός τους ενώ με τα αεροπλανοφόρα τους να διατρέχουν τις θάλασσες και μια αλυσίδα 700 βάσεων μπορούν να επεμβαίνουν παντού.

    Οι Άγγλοι έχουν μια μακρά αποικιακή πείρα τριών αιώνων και οι Αμερικανοί τουλάχιστον έναν αιώνα παγκόσμιας ηγεμονίας. Σαν ναυτικές δυνάμεις μπορούν να είναι παγκόσμιοι. Έχουν παγκόσμια ματιά. Οι άλλοι, οι στεριανοί, Ρώσοι και Κινέζοι, είναι επαρχιώτες. Σαν τους Γερμανούς, που προηγήθησαν ως Μεγάλη Δύναμη, νοιάζονται για την περιοχή τους και την ασφάλειά τους μέσα στα όρια αυτής της περιοχής. Αυτό δηλώνει ο γερμανικός όρος: lebensraum (ζωτικός χώρος), η διασφάλιση ενός τέτοιου χώρου είναι ο σκοπός του τοπικού αγώνα που δίνουν οι Ρώσοι στην Ουκρανία επί τρία χρόνια, και για μια τέτοια κατοχύρωση αυτοπεριορίζεται προς το παρόν η Κίνα με τις τοπικές της βλέψεις στην Ταιβάν. Αντίθετα οι Αγγλοαμερικανοί, έχοντας επιλύσει τέτοια προβλήματα εδώ και καιρό, επιζήτησαν και επιζητούν το παγκόσμιο μεγαλείο. Και με τον ρωμαϊκό μανδύα στους ώμους τους ριγμένο έχουν την αυτοπεποίθηση εκείνων που υπήρξαν κυβερνήτες λαών. Δρουν και επεμβαίνουν με τρόπο που ξαφνιάζει. Οι άλλοι προχωρούν διστάζοντας σαν κάτι να τους συγκρατεί. Μη έχοντας πραγματώσει ποτέ κυριαρχία μακριά από το κέντρο τους δεν έχουν την αυτοπεποίθηση που απαιτεί ο παγκόσμιος ρόλος.
    Υπάρχει αυτή η θαυμάσια σελίδα του Θουκυδίδη με τον λόγο που έβγαλαν οι (ναυτικοί και έμποροι) Κορίνθιοι απευθυνόμενοι στους (στεριανούς, γαιοκτήμονες) Σπαρτιάτες. Περιγράφουν τη δαιμονικότητα των Αθηναίων προσπαθώντας να τους παρασύρουν στον πόλεμο. Είναι τέτοια η περιγραφή που στο τέλος δεν ξέρεις αν είναι κατηγόρια ή ύμνος.

“...Αυτοί λοιπόν καινοτομούν σε πολλά κ’ εφευρίσκουν με οξύ μυαλό και γρήγορα βάζουν σ’ εφαρμογή ό,τι σκεφτούν, εσείς όμως μόλις είστε ικανοί να διατηρείτε όσα έχετε και δεν μπορείτε, ούτε κατόπιν εορτής, να καταλάβετε τίποτα, ούτε η πράξη σας φτάνει να εκτελέσετε το απαραίτητο. Ακόμη: αυτοί τολμούν και πέρα από τη δύναμή τους, και κινδυνεύουν πέρα από το λογικό, και ελπίζουν κι όταν ακόμα βρίσκονται σε βάσανα. Δικό σας ιδίωμα είναι να κάνετε λιγότερα απ' ό,τι μπορείτε, και να μην έχετε εμπιστοσύνη ούτε σε κείνα που σας λέει η γνώση σας πως είναι σίγουρα, όπως και να νομίζετε πως ποτέ δεν θα λυτρωθείτε από τα βάσανα. Επίσης είναι αυτοί ακούραστοι, ενώ εσείς όλο αναβάλλετε την πράξη, και ξενητεύονται εύκολα, περισσότερο από κάθε άλλον, ενώ εσείς δεν το κουνάτε από τον τόπο σας- γιατί αυτοί νομίζουν πως κάτι μπορούν να κερδίσουν από το ταξίδι, ενώ εσείς πως αν ξεμυτίσετε θα ζημιώσετε κι αυτά που έχετε. Όταν πάλι επικρατούν απέναντι στους εχτρούς τους, βγαίνουν να τους κυνηγήσουν σε μεγάλη απόσταση κι όταν χάνουν υποχωρούν όσο γίνετε λιγότερο. Ακόμη για την πολιτεία τους μεταχειρίζονται τα σώματά τους και τη ζωή τους σαν να ‘ταν ξένα, αλλά τη γνώση τους σαν ν’ ανήκει στην πολιτεία, όταν πρόκειται να πράξουν κάτι για χατήρι της. Κι όταν σοφιστούνε κάτι, αν δεν επιδιώξουνε να το βάλουν σε εφαρμογή, νομίζουν πως έχασαν κάτι που είχαν κιόλας, κι όσα βγουν και τα κυνηγήσουν και τα πετύχουν, θαρρούν πως κατόρθωσαν μηδαμινά πράγματα σχετικά μ’ ό,τι τους μέλλεται να πετύχουν. Κι αν πάλι δοκιμάσουν κάτι και σφάλλουν, βάζουν στη θέση τους άλλες ελπίδες και συμπληρώνουν την έλλειψη, γιατί μόνοι αυτοί ενώ κατέχουν ταυτοχρόνως και ελπίζουν όσα βάλουνε στο νου τους, επειδή γρήγορα επιχειρούν να εφαρμόσουν όσα σκεφτούν. Και μοχτούνε για αυτά με βάσανα και κιντύνους σε όλη τους τη ζωή και πολύ λίγο χαίρονται απ’ όσα έχουν, επειδή πάντα αποχτούν καινούργια και νομίζουν πως γιορτή δεν είναι άλλο παρά να πράξουν ό,τι πρέπει, την ησυχία τους δε χωρίς δράση τη θαρρούνε συμφορά περισσότερο από την κουραστική ενέργεια. Ώστε αν έλεγε κανείς γι αυτούς μ’ ένα λόγο πως γεννήθηκαν για να μην αφήσουν ήσυχους ούτε τους εαυτούς τους, ούτε κανέναν άλλον άνθρωπο, θα μιλούσε σωστά”.
    Μέγα το της θαλάσσης κράτος λοιπόν κι εκείνο το δίπολο Αθήνας - Σπάρτης έχει τον χαρακτήρα αρχετύπου.

Άνθρωποι του Βορρά, Nordman, αυτοί οι όχι και τόσο μακρινοί Προπάτορες
β) Δεν πρέπει να παραβλέπεται η καταγωγή των Αγγλοσαξόνων, όχι μόνον κυτταρικά, αλλά και μυθολογικά, από τους Βίκινγκς, αυτούς τους πειρατές και τυχοδιώκτες που λυμαίνονταν τα παράλια (αλλά συχνά, μέσω των ποταμίων οδών, αυτές τις φλέβες της γης, εισέδυαν και βαθιά στις ενδοχώρες) του τότε γνωστού (και άγνωστου) κόσμου.
    Ούτε πρέπει να ξεχνιέται ότι άξιοι διάδοχοι εκείνων των Υπερβορείων ήταν οι πειρατές μπουκανιέροι και φλιμπουστιέροι οι οποίοι διέγραψαν μια ένδοξη σταδιοδρομία την εποχή του πρώιμου ληστρικού καπιταλισμού. Όχι πάντα βεβαίως για λογαριασμό τους, αλλά συχνά και σαν μαχητές στη μεγάλη αντιπαράθεση της Αγγλίας με την κοσμοκράτειρα Ισπανία για την κυριαρχία στον κόσμο. Το αν θα τους απονεμόταν ένας τίτλος τιμής από το αγγλικό στέμμα ή αν θα κατέληγαν να κρέμονται από το μεσιανό κατάρτι αυτό ήταν θέμα τύχης ή ατυχίας και πολλές φορές αποτέλεσμα κακών υπολογισμών. Από τον 17ο αιώνα πάντως, σαν Κουρσάροι-καπιταλιστές, συμμετείχαν ολόψυχα στο πλευρό της Αγγλίας “στο μεγάλο μέτωπο της παγκόσμιας Ιστορίας, το μέτωπο της μάχης του παγκόσμιου προτεσταντισμού ενάντια στον παγκόσμιο καθολικισμό”. Μπορούσαν πλέον να ασκούν το επάγγελμά τους "με ήσυχη τη συνείδηση επειδή το θεωρούσαν θεάρεστο έργο, ευλογημένο από τον Θεό".

Προοδεύεις ή πεθαίνεις
γ) Οι Βρετανοί, ξεκινώντας την βιομηχανική επανάσταση, ήταν οι πρώτοι που δημιούργησαν ρήγμα με έναν παλιό κόσμο τόσο βραδυκίνητο που έμοιαζε σχεδόν ακίνητος. Ακολούθησαν οι υπόλοιπες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Από τις αρχές του 20ου αιώνα όμως επικεφαλής της κούρσας ετέθησαν οι Ην. Πολιτείες οι οποίες με τον όγκο τους προσέδωσαν στο υπόδειγμα τη μέγιστη ισχύ.
    Αν για τριακόσια χρόνια, η Δύση, είχε διακριθεί στη λεηλασία, παντού όπου έφταναν τα καράβια της, εκμεταλλευόμενη μια σχετική τεχνική υπεροχή και την ανωτερότητα των όπλων της, με την τεχνολογική εκτίναξή της (διότι περί εκτινάξεως πρόκειται) από τα μέσα του 19ου αιώνα και εντεύθεν, προπορεύτηκε απόλυτα κι έδωσε πικρά μαθήματα σε ολόκληρο τον κόσμο. Χώρες μη Δυτικές όπως η Ρωσία, η Ιαπωνία και η Κίνα αναγκάστηκαν να προσχωρήσουν στην τεχνική εξέλιξη για να αποφύγουν τον αφανισμό. Και το έκαναν μάλιστα προδίδοντας τον εαυτό τους. Η Δύση όμως ακόμα διατηρεί στην ψυχή τους την αίγλη του πρώτου διδάξαντα. Του παλαιού διδασκάλου. Πρέπει να διαπράξουν τώρα μια πατροκτονία. Δεν είναι εύκολα πράγμα αυτά!

Χίτλερ, μια διαχρονική αξία!
δ) Η Αμερική, υπό την παρούσα διακυβέρνηση, μιλάει ωμά τη γλώσσα της Δύναμης. Αν από πάντα της έλειπαν οι ηθικοί ενδοιασμοί, ξεφορτώνεται τώρα και το Διεθνές Δίκαιο. Αυτή την ύστατη σανίδα σωτηρίας και πανάκεια των αδυνάμων! Λόγια ξεχασμένα ξεφεύγουν απ’ το έρκος των οδόντων της. Και η ωμή γλώσσα όντως δουλεύει! Έχει απήχηση! Για μια ακόμα φορά αναμνήσεις από τον Χίτλερ: “Ο λαός μοιάζει με γυναίκα, έλκεται από τον ισχυρό!”
    Εδώ, μια σημείωση για το Διεθνές Δίκαιο από έναν διαπρεπή νομικό, τον Κάρλ Σμιτ, που κάποιες φορές πρέπει να τον παίρνουμε σοβαρά υπ’ όψιν όσο και τον Θουκυδίδη. “Αυτό γεννήθηκε από την ανάγκη των ευρωπαϊκών χριστιανικών λαών, δηλαδή μιας κοινότητας των χριστιανικών λαών της Ευρώπης, να ρυθμίσουν τις διαφορές τους κατά την διάρκεια της επέλασής τους ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο. Οι έριδές τους συχνά κατέληγαν σε ανηλεείς αδελφοκτόνους πολέμους. Το διεθνές τους δίκαιο λοιπόν βασιζόταν στη διαφορά των χριστιανικών και μη χριστιανικών λαών, ή, με την πάροδο του χρόνου, των πολιτισμένων (με τη χριστιανική, πολιτισμένη έννοια του όρου) και μη πολιτισμένων. Έτσι, ένας λαός που δεν ήταν με αυτήν την έννοια πολιτισμένος δεν μπορούσε να είναι μέλος αυτής της κοινότητας διεθνούς δικαίου - δεν ήταν υποκείμενο, αλλά μόνο αντικείμενο αυτού του δικαίου, ανήκε δηλαδή ως αποικία ή αποικιακό προτεκτοράτο στην κατοχή ενός πολιτισμένου λαού”.
    Οι σφαγές στη Γάζα έδειξαν ότι η Διεθνής κοινότητα, δηλαδή η Δύση, δεν άλλαξε και πολύ ως προς την απονομή δικαιοσύνης ενώ χώρες που βρίσκονται στις παρυφές της όπως η Ρωσία, ή, καθόλου Δυτικές, όπως η Κίνα, παρέμειναν από αδιάφορες έως ουδέτερες.
    Τι να πει λοιπόν κανείς για το Διεθνές Δίκαιο που κάποιοι το επικαλούνται όταν ο Χίτλερ απαιτεί την Τσεχοσλοβακία, ή η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία ή οι Αμερικανοί γυροφέρνουν τη Γροιλανδία; Ας πει ότι είναι μια “κατάκτηση της ανθρωπότητας” η οποία παραμένει στα χαρτιά και χρησιμοποιείται επιλεκτικά.

Η διαρκής γοητεία της Αμερικής
ε) Είμαστε όλοι εν δυνάμει Αμερικανοί. Όλοι έχουμε ένα θείο στην Αμερική. Έναν συγχωριανό μας που πέρασε τον ωκεανό και πήγε στην πόλη. Που ζει στον Θαυμαστό Νέο Κόσμο. Που έγινε Μπρούκλης! Όταν ο Αμερικανός Εξάδελφος έρχεται για διακοπές, μας κοιτά με τη συγκατάβαση του πρωτευουσιάνου. Όπως και να το κάνουμε η Νέα Υόρκη ακόμα θεωρείται πρωτεύουσα του κόσμου. Και το Χόλιγουντ δεν παύει να μας φέρνει τα ήθη και τη λάμψη της στα φτωχικά μας. Μπορεί άλλες πόλεις να την ξεπέρασαν σε πληθυσμό, μπορεί να έχουν ψηλότερους ουρανοξύστες, αλλά όχι, η Νέα Υόρκη είναι η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα. Οι άλλες είναι αναιδείς κόπιες.
    Όταν λοιπόν πας για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, όταν ταξιδέψεις μέσα στην Αμερική, σου είναι όλα ειπωμένα. Κάθε τι που βλέπεις είναι “ήδη ιδωμένο”. Ήδη επεξηγημένο. Μοιάζει τόσο πολύ με τις εικόνες που έχεις δει στον κινηματογράφο... ή ίσως και όχι! Σε κάθε τι που συναντάς, πράγματα, τοπία, άνθρωποι, συμπεριφορές, καλείσαι να απαντήσεις αν συμφωνεί ή όχι με την εικόνα της Αμερικής που έχεις ήδη σχηματίσει. Η εμπειρία είναι δευτερογενής. Το βλέμμα δεν είναι αγνό. Η Αμερική είναι ήδη μέσα σου. Όλα αυτά βέβαια σηματοδοτούν την κυριαρχία ενός μύθου. Κάποιοι μύθοι όμως πρέπει να επαναφηγηθούν. Ο μύθος της Δύσης, ο αμερικάνικος μύθος, είναι μια επιβολή. Κρύβει ένα κεντρί. Έργο αυτών που φιλοδοξούν να ξεφύγουν από το Imperium είναι να απαλλαγούν πρώτα απ’ την παραλυτική επίδραση αυτού του μύθου. Αφήγηση την αφήγηση πρέπει να φανερωθεί, να καταδειχτεί και να αφαιρεθεί τούτο το κεντρί.

Το εβραϊκό κράτος, ανίψι της Αμερικής. Το απόλυτο ξεφτέρι.
στ) Οι Εβραίοσιωνιστές του Ισραήλ εισάγοντας μαζί με τη συστηματική γενοκτονία τις δολοφονίες αντιπάλων ηγετών αλλάζουν τα διεθνή ήθη. Στις πολεμικές συγκρούσεις δεν εκκαθαρίζεις την αντίπαλη ηγεσία, δεν δολοφονείς τους στρατηγούς του εχθρού διότι είναι αυτοί με τους οποίους θα διαπραγματευθείς την ειρήνη σε μια επόμενη φάση της σύγκρουσης. Είναι αυτοί με τους οποίους θα συζητήσεις μια ανακωχή για την ανταλλαγή, φερ΄ειπείν, των νεκρών. Είναι αυτοί από τους οποίους θα ζητήσεις ανταλλαγή αιχμαλώτων. Το να δολοφονείς όμως τους ηγέτες του εχθρού, πράγμα που συνήθως χρειάζεται καμπόση μπαμπεσιά, σημαίνει ότι δεν μετέρχεσαι τον πόλεμο για να επιβάλλεις απλώς τη βούλησή σου στον αντίπαλο, αλλά έχεις σαν σκοπό την πλήρη εξολόθρευσή του. Σκοπός τώρα είναι η εκμηδένιση. Καθόλου παράξενο λοιπόν που σκοπεύουν πάνω σε παιδιά, πράγμα που σε μια αργκό φονιάδων ονομάζεται “κούρεμα του γκαζόν”, καθόλου παράξενο που σκοτώνουν τις γυναίκες δηλαδή τις μέλλουσες μανάδες, που βγαίνοντας από ένα σπίτι όπου σκότωσαν τον πατέρα γυρίζουν και ρίχνουν στην κατσίκα για να μην υπάρχει σταλιά γάλα, που ξεπαστρεύουν δημοσιογράφους για να αποκρύψουν ενοχλητικές αλήθειες, που δολοφονούν και απαγάγουν τους γιατρούς, αυτούς δηλαδή που όχι μόνο σώζουν, αλλά μπορούν να μιλήσουν έγκυρα για τον τύπο των τραυμάτων και τις προθέσεις αυτών που πυροβολούν. Καθόλου παράξενο που με τους εκσκαφείς γκρεμίζουν σπίτια και ξεριζώνουν ελιές. Πρόκειται για ενταφιασμό μιας ολοζώντανης κοινωνίας. Είμαστε πολύ μακριά από τα ηρωικά ήθη της Ιλιάδας, από τον ιπποτισμό του Μεσαίωνα ή των Ναπολεοντείων πολέμων- Κάποια ίχνη ευγένειας και ιπποτισμού ανευρίσκονται ακόμα και βαθιά μες στον εικοστό αιώνα, στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο που κατά τα άλλα υπήρξε τρομερός. Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε αν, και κατά πόσο, μαζί με τον κόσμο μας γέρασε κι ο πόλεμος, αλλά μάλλον δεν θα ‘χε νόημα. Μπορούμε πιο σίγουρα να πούμε ότι μέσα σ’ ένα μανιοκαταθλιπτικό κόσμο τρελάθηκε κι ο πόλεμος!
    Το Ισραήλ σαν κράτος-νταής, επιτυγχάνοντας μια σειρά από τακτικές νίκες, καταφέρνει να γίνει παγκόσμιο μοντέλο. Τα παραστρατιωτικά σώματα του ICE που βγαίνουν στους δρόμους των αμερικάνικων Πολιτειών δεν είναι μόνο η επιστροφή των παλιών Ταγμάτων Εφόδου από τη Γερμανία του ‘30. αλλά και σχηματισμοί που εφαρμόζουν ενάντια στον πληθυσμό μεθόδους φερμένες κατευθείαν από τη Δυτική Όχθη, μεθόδους που δοκιμάστηκαν στη Γάζα. Και όλα αυτά δεν γίνονται σε κάποια μακρινή περιφρονημένη Τριτοκοσμική χώρα, αλλά μέσα στη Μητρόπολη. Κι όχι μόνο ενάντια σε Μαύρους και Λατίνους, αλλά τώρα πια και σε Λευκούς της μεσαίας τάξης. Πρόκειται για ένα καθοδικό σπιράλ που επιβεβαιώνει την αρχή πως “ό,τι έγινε για πρώτη φορά -όσο αποτρόπαιο ή επαίσχυντο κι αν είναι- αφού έγινε θα ξαναγίνει”. 
    Ο καθένας λοιπόν μπορεί να επιστρέφει αταβιστικά στο απόκρυφο παρελθόν του, οι μεν στην Παλαιά Διαθήκη και οι δε την εξόντωση των Ινδιανικών φυλών, και να εμπνέεται απ’ αυτό.
    Σ΄αυτή τη ζοφερή στιγμή δεν έχει νόημα να συζητήσουμε αν το Ισραήλ κάθεται στον ώμο της υπερδύναμης και την κουμαντάρει με το καπίστρι ή η υπερδύναμη έχει ξαμολήσει το ντόππερμαν καταπάνω στους Παρακατιανούς. Αυτός ο κόσμος είναι περισσότερο ενιαίος απ΄ ό,τι φαίνεται και έχουν γίνει κάποιες θεμελιώδεις παραδοχές. Κι εμείς μαθαίνουμε Ιστορία σε ζωντανή μετάδοση. Και πέρα στην Ουκρανία, ένας πόλεμος που πάει ζευγάρι με τα λουτρά αίματος στη Γάζα, έχει γίνει ξανά ένας πόλεμος χαρακωμάτων μέσα στη λάσπη ή όπως λέγανε παλιά “πόλεμος θέσεων”, που τον κάνει να μοιάζει με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ομοιότητα όμως σταματά εδώ διότι όσο θανατηφόρος και αν υπήρξε εκείνος, είμαστε πλέον πολλοί, υπερβολικά πολλοί, πάνω σ’ αυτή τη γη και τα μέσα εξόντωσης έχουν τελειοποιηθεί υπέρ του δέοντος.

Οτσαλάν – Μαδούρο
ζ) Εμείς οι Έλληνες θυμόμαστε πικρά την Υπόθεση Οτσαλάν. Πώς, με μηχανορραφίες, αν και ικέτης, μεταφέρθηκε στην πρεσβεία μας στην Κένυα, πώς του δείξαμε την πόρτα, πώς βγήκε στον δρόμο μες στη νύχτα και ήρθαν και τον πήρανε οι Τούρκοι. Θυμόμαστε την ντροπή που νοιώσαμε, θυμόμαστε την αηδία (όσοι έχουν τσίπα) για τους κυβερνώντες. Όταν λοιπόν οι Γιουεσέδες αρπάζουν τον ηγέτη μιας χώρας μέσα από το σπίτι του με τις πυτζάμες, δέρνουν τη γυναίκα του, τους μεταφέρουν δεμένους στο αεροπλάνο και τους “φέρνουν μέσα” για να δικαστεί ο καθαιρεμένος από έναν “κανονικό” δικαστή, αυτό σημαίνει ότι ταπεινώνουν έναν λαό σε τέτοιο βαθμό που αποκλείεται να ειρηνεύσουν μαζί του και αργά ή γρήγορα πρέπει να τον πολεμήσουν. Κι αφού πιστεύουν ότι αυτοί οι άνθρωποι που δεν τους πείραξαν ποτέ “κακώς βρίσκονται εκεί πού βρίσκονται και πιάνουνε τον τόπο”, καθόλου παράξενο που τους είπαν ότι “μας έχετε κλέψει τα πετρέλαια”! Και επεμβαίνοντας με τέτοιο τρόπο στη Βενεζουέλα απευθύνονται σε ολόκληρη την ήπειρο, αλλά και στον καθένα, όπου γης, αποτολμήσει να κάνει του κεφαλιού του αν δεν έχει πυρηνικά. Κακή ιδέα, επικίνδυνη τακτική!
    Ε, λοιπόν, η διεθνής σκηνή αρχίζει να μοιάζει σε τέτοιο βαθμό με τον κόσμο της Μαφίας που θαρρείς πως δεν χρειάζεται να διαβάζεις πολιτικές αναλύσεις πλέον. Αρκεί να βλέπεις και να ξαναβλέπεις τον Νονό! Αυτό το θαυμάσιο πόνημα για την ηγεμονία που χωρίς δισταγμό θα το υπέγραφε ο Μακιαβέλι.

    Καταλήγοντας σε κάποια συμπεράσματα...
    Σκοτεινιάζει το τοπίο για τους φίλους της ελευθερίας, πυκνώνει ο ζόφος για τον άνθρωπο που επιζητά μια ζωή με λίγη αξιοπρέπεια.
    Η αμερικάνικη υπερδύναμη υποδαυλίζει το μακελειό στην Ουκρανία, μαζί με τους Εβραιοσιωνιστές μάτωσε την Παλαιστίνη, ταπεινώνει τη Λατινική Αμερική και με τις συμμορίες παρακρατικών - αυτά τα σύγχρονα Τάγματα Εφόδου - τα παλιά, καλά SA - δολοφονεί υπηκόους της στους δρόμους της προαναγγέλλοντας τι; Το τέλος μιας αμερικάνικης Βαϊμάρης;
    Βλέπει η Αμερική να απλώνεται βαριά η σκιά της Κίνας. Παρακολουθεί την αργή ανάκαμψη της Ρωσίας. Την έλευση της Ινδίας. Φρίττει ακούγοντας Αφρικανούς ηγέτες να αυθαδιάζουν. Προσμετρώντας τον χρόνο που της μένει βγαίνει πλέον στ’ ανοιχτά! Ξέρει πως ο καιρός της δεν είναι άπειρος όπως έμοιαζε στην πρώτη νιότη. Έχει ήδη αξιόλογους ανταγωνιστές. Έχει αρχίσει να αμφισβητείται σοβαρά. Το χρέος της στην Κίνα είναι δυσθεώρητο. Έχει υποστεί κάποιες ήττες στα πεδία των μαχών. Σαν τον νταή της γειτονιάς που ντροπιάστηκε ξεσπά σε τρομοκρατία ενάντια σε όλους και όλα. Κανείς δεν πρέπει να αναθαρρήσει. Πριν το τέλος η μανία! Η πλήρης αποθηρίωση! Το να λιώσεις κάποιους αδυνάμους μπρος στα μάτια όλων έχει κι αυτό τη λογική του. Μάταια όμως όλα αυτά! Μπορεί να καθυστερήσει για λίγο η πτώση, μόνο για να γίνει πιο εκκωφαντική.

    Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε μια παύση και να δούμε τις πραγματικές δυνάμεις στα πεδία της σύγκρουσης τούτη ακριβώς τη στιγμή. Ακούγεται συνεχώς ότι η Αμερική βρίσκεται σε πλήρη παρακμή, ότι το Ισραήλ καταρρέει ή βρίσκεται ένα στάδιο πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση, περισσότερο όμως με αυτοπαρηγόρια και κανακέματα του εαυτού μοιάζουν τέτοια λόγια παρά με νηφάλια αναγνώριση της πραγματικότητας. Δεν μπορεί να λέγονται τέτοια πράγματα με φόντο τις σαρωτικές επιτυχίες ενός αντιπάλου που δείχνει μεγάλη ζωτικότητα, περισσή εφευρετικότητα και διατηρεί συνεχώς την πρωτοβουλία.
    Στην απέναντι πλευρά, Ρωσία και Κίνα βρίσκονται ακόμα μακράν του σημείου να διακινδυνεύσουν κάποιες περιφερειακές συγκρούσεις βαρύνουσας σημασίας από τον φόβο της κλιμάκωσης. Η Αμερική προπορεύεται σε τεχνολογίες αιχμής, σε κάποια τακτικά όπλα, στον τομέα των πληροφοριών και, οργανωτικά, στην διεξαγωγή μεγάλων, αλλά και μικρών πολύπλοκων επιχειρήσεων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Αμερικανοί, ήδη το 1944, οργάνωσαν με επιτυχία την μεταφορά και απόβαση ενός εκατομμυρίου ανδρών στην Ευρώπη. “Η επιτυχία της επιδρομής στις 3 Ιανουαρίου, κατά την οποία Αμερικανοί κομάντος εισέβαλαν στο Καράκας, ήταν ένα πλήγμα για τα συμφέροντα και το κύρος της Κίνας”. Τα ραντάρ και τα αμυντικά συστήματα που οι αμερικανικές δυνάμεις εξουδετέρωσαν γρήγορα τα είχαν προμηθευτεί από την Κίνα και τη Ρωσία. Τώρα θ’ αρχίσουν να ξηλώνουν τα εμπορικά προγεφυρώματα που τόσο καιρό έστηνε η Κίνα στη Βενεζουέλα. Το μήνυμα που έστειλαν οι Αμερικανοί προς τις αδύναμες χώρες που φλερτάρουν με την ιδέα της πολυπολικότητας είναι ότι η Κίνα αδυνατεί να προστατεύσει τους νέους φίλους της.
    Η Αμερική, έχει θηριώδεις πόρους, έχει μια τεράστια εσωτερική αγορά, έμψυχο δυναμικό που αντλεί από μακρά παράδοση, η δύναμή της παραμένει άθικτη κι απ’ ό,τι φαίνεται έχει τη θέλησή να την χρησιμοποιήσει. Αντίθετα η Ρωσία πολεμά τρία χρόνια τώρα κι ακόμα δεν έχει καταφέρει το Ντονμπάς. Καθηλωμένη εκεί, αφήνει την Αμερική να επαναδιευθετεί τον κόσμο συμφώνως προς τα συμφέροντά της. Έδειξε έλλειψη αποφασιστικότητας στην πρώτη φάση της εισβολής, μη τολμώντας γενική επιστράτευση, και έδωσε χρόνο στους Δυτικούς να εξοπλίσουν την Ουκρανία ως τα δόντια. Τώρα η σύρραξη τραβά σε μάκρος, αλλά κανείς επιτιθέμενος δεν βγήκε ποτέ κερδισμένος από ένα μακροχρόνιο πόλεμο. Ο πόλεμος είναι πάντα μια παλιοδουλειά κι όταν τον αρχίζεις πρέπει να τον τελειώνεις γρήγορα. Όσο για την Κίνα; Ναι, μπορεί να είναι το εργοστάσιο του κόσμου, μπορεί να έχει γίνει παγκόσμια εμπορική δύναμη, αλλά αδρανεί πολιτικά καθώς είναι συγκεντρωμένη στην ανάκτηση της Ταϊβάν.
    Από την άλλη όμως, ούτε οι Αμερικανοί, παρ΄όλες τις επιτυχίες τους, φαίνεται να τα καταφέρνουν. Αργά αλλά σταθερά ηττώνται στην Ουκρανία αδυνατώντας να καταλάβουν ότι η Ρωσία είναι ανίκητη στο χώρο της. Με τη συμμετοχή τους στη δολοφονία της Γάζας απηύδησε ο κόσμος. Υπό μια αλλοπρόσαλλη ηγεσία ορέγονται και τους ιστορικούς συμμάχους τους και και οι συνεχείς παλινωδίες τους δείχνουν ότι χάθηκε η ψυχραιμία. Επιπλέον με αφροσύνη περισσή ανοίγουν εσωτερικό μέτωπο· μπουρλότο δηλαδή παντού! Δεν διαφαίνεται κάποια στρατηγική σκέψη· μάλλον η απελπισία του τζογαδόρου. Ανακάλυψαν τον Θουκυδίδη, αλλά δεν καταλαβαίνουν αυτά που διαβάζουν: ότι η ναυτική, θαλασσοκράτειρα και κοσμοπολίτικη Αθήνα ηττήθηκε από τη στεριανή δύναμη επειδή οι ελληνικές πόλεις κατέφυγαν στους αργόστροφους και συντηρητικούς Σπαρτιάτες για να γλυτώσουν από την αλαζονεία και τον αμοραλισμό της. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να προδιαγράψει την έκβασή του ανταγωνισμού του θαλασσίου τέρατος με τα θηρία της στεριάς. Στην παρούσα φάση όπου μικροεπιτυχίες και αποτυχίες μοιράζονται, οι αντίπαλοι μοιάζουν μάλλον με αγόρια της γειτονιάς που με σκουντιές και βρισιές μετρούν τον αντίπαλο κι όταν έρχονται στα χέρια ρίχνουν άτσαλα μπουνιές στον αέρα. Κάτι σαν “ζέσταμα” προτού αρπαχτούνε στα γερά. Τι αστείο αλήθεια! Ζυγίζει ο ένας τον άλλο, ενώ τους ζυγίζει η άβυσσος. Κάτι σαν αιώρηση... και περιδίνηση κατόπιν.
    

    Ακούγεται παρ’ όλα αυτά το αγωνιώδες ερώτημα: Τι κάνει η Ρωσία; Τι κάνει η Κίνα; Ε, λοιπόν προς το παρόν δεν μπορούν να κάνουν και πολλά. Ή ακόμα χειρότερα, δεν θέλουν! Κι όταν μπορέσουν κι όταν θελήσουν δεν θα ‘ναι για καλό. Όταν φτάσουμε σε τέτοια σύγκρουση, όταν δηλαδή οι αντίπαλοι ολοκληρώσουν τις ετοιμασίες, όταν τελειώσει η φάση του ζυγίσματος, όταν, ας το πούμε έτσι, “ενηλικιωθεί” η σύγκρουση, θα είναι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Και θα γίνει για τα δικά τους συμφέροντα. Κανείς δεν θα μπει στον κόπο τον δικό μας. Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και δώθε, Αλγερία, Κούβα, Βιετνάμ, Ν. Αφρική, Αφγανιστάν, Ιράκ, Υεμένη, Ιράν και πιότερο απ΄ όλους Παλαιστίνη, έπραξαν και πράττουν το καθήκον τους. Ο κάθε αποικιοκρατούμενος λαός πρέπει να αγωνιστεί κι όταν έρθει μπρος στην οριακή στιγμή, να πολεμήσει. Αυτό ισχύει και για τα ατέλειωτα πλήθη που τριγυρνούνε άβουλα στους δρόμους και στα μαγαζιά των καπιταλιστικών μητροπόλεων, που αενάως γεμίζουν τα υπόγεια τραίνα· τις μάζες των μοντέρνων φτωχών που αποικιοποιούνται τάχιστα και πρόκειται να καννιβαλιστούν. Μόνο έτσι, σιγά-σιγά, θα καταβληθεί η τέρας-μηχανή που διαπερνά τα σωθικά της γης και καταναλώνει πόρους και ανθρώπινες ζωές. Ο φοβισμένος άνθρωπος όπως νοιάζεται και φροντίζει το μικρό του σπίτι, έτσι πρέπει να φροντίσει και να υπερασπιστεί και το μεγάλο του το σπίτι. Μια πατρίδα, λίγο χώμα αγαπημένο, μια σταλιά αξιοπρέπεια. Και πρέπει να βιαστεί γιατί το μεγάλο σπίτι τρώει το μικρό. Για να μην ζήσει αβίωτη ζωή. Για να μην πει κάποτε, τη στερνή στιγμή, ότι έζησε ταπεινωμένος κάτω από τον Ήλιο.

Β.Η.

Πού πήγαν οι παλιές κοπέλες;

Τι γίνεται με τις παλιές μας γκόμενες που τις γλείψαμε

σαν να ‘μασταν παγκόσμιοι πρωταθλητές

και άναψαν τα μάγουλά τους

και γέμισε κόκκινα στίγματα το κορμί τους

μέχρι που είδαν τον Θάνατο έφιππο να γυροφέρνει

και κυμάτισαν στο μαξιλάρι σα φωτερή χαίτη τα μαλλιά τους,

ώσπου είδαν τη σωτηρία να φτάνει

πάνω σ’ εκείνο το ίδιο άλογο

και μας χαϊδέψανε όλο ευγνωμοσύνη το κεφάλι;

Τι γίνεται με τις παλιές μας ερωμένες,

αστραφτερά κορίτσια,

που τάραζαν την τάξη του κόσμου;

Πώς γίνανε τώρα κάτι στριφνές γριές;

Και πώς το βλέμμα τους κάποια στιγμή αστράφτει

όλο υπολογισμό

σα λάμα στο σκοτάδι;

Β.Η.

ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΛΕΠΤΟΤΗΤΑΣ

Κόρη του λευκού γιαλού

του πιο καθάριου του πιο λεπτού

του πιο διάφανου

κόρη του λευκού γιαλού

με τις μακριές βλεφαρίδες

και το βλέμμα το στοχαστικό

κι εκείνο το άλλο βλέμμα

που ονειρεύεται τον εαυτό του

με τη μπούκλα που ξεφεύγει

απ’  τα δεξιά

που τη χαϊδεύεις παίζοντας όταν

είσαι αφηρημένη

κι ένα γέλιο πρόσχαρο π’  αναβλύζει

απ’ την κοιλιά σου

Όταν σε βλέπω να περνάς

θυμάμαι ότι οι πιο όμορφες γυναίκες

ερχόντουσαν απ’ την κοιλάδα του Ευρώτα

Κόρη που αλαφροπατείς

με τα λεπτά πάνινα παπούτσια

και τα μαύρα ρώσσικα στιβάλια

όχι μ’ εκείνες τις μπότες

τις κτηνώδεις με το ηχηρό

τακουνάκι της αλαζονείας

περνώντας πλάϊ μου σαν αέρας

είσαι η Άρτεμις η ξανθομαλλούσα

που σαρώνει τις πλαγιές

σχεδόν βλέπω τη φαρέτρα.

Κι είσαι άλλοτε μια Νύμφη

και άλλοτε μια από τις Νηρηίδες

Και την επόμενη στιγμή

με το γαλάζιο βλέμμα σκεπτικό

μύτη λεπτή

καλογραμμένο στόμα

είσαι η Αθηνά

η ηλιοπερίχυτη Παλλάδα

που ορίζει τα νοήματα

και καθορίζει τα λεχθέντα

Κι άλλες φορές η πλατιά η Δήμητρα

μητέρα των καρπών

με τα ικανά τα χέρια

Και κάποιες στιγμές η Αφροδίτη

των ανεπαίσθητων αγγιγμάτων

Κυρία των υπαινιγμών των επιθυμιών

και των βλεμμάτων.

Εσύ, δαιμονική θεά!

Κόρη πότε γήινη πότ' αέρινη...

Τι άλλο δείχνει η νεότευκτη ομορφιά σου

παρά τη ρώμη που επιστρέφει

σε τούτο το λαό

Τι άλλο δείχνει η χάρη σου παρά πως έρχεται

η νέα ανάσταση του Γένους

Όταν στέκεις δίπλα μας

δεν χωρά λιποψυχιά

Σε είδα να βαδίζεις μέσα στη φωτιά

ανάμεσα στα παλικάρια

ήσυχη, αμόλυντη

με τη καρδιά δοσμένη στη νέα πίστη

σ΄ αυτό που μας έλαχε να ζήσουμε

το νέο 1905

Δέσποινα των ταραγμένων δρόμων

Δέσποινα των λογισμών μου

Κόρη του λευκού γιαλού

Κόρη της λεπτότητας

Θυμάμαι τη μάννα σου στη Νομική

που μ’ ένα βήμα δρασκέλισε για το λαό της

το σύνορο του φόβου.

Σαν και σένα όμορφη,

ομόρφαινε ως το άπειρο

από την ευθύνη που ‘παιρνε

πάνω στους λεπτούς της ώμους.

Η φωνή της ακούστηκε σαν καμπάνα

όταν ήρθανε τα νέα.

«Δεν θα βγει κανείς!»

Ούτε έκατσε πολύ μέσα στο Πολυτεχνείο.

Ήτανε στη Πλατεία Βάθης και ύστερα στη Μάρνη

σ’ εκείνη την επίθεση στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης

μαζί με τους λαϊκούς και τα παιδιά από τα σφαιριστήρια

που τ’ ασθενοφόρα φεύγανε βουβά

γιατί κουβαλάγανε νεκρούς.

κείνη τη νύχτα που η στριγκλιά έφερνε γύρες

στη μισόφωτη πλατεία

Ούτε για τη σφαίρα που

δέχτηκε στη γάμπα

της άρεσε να λέει

Με τα χρόνια απόμεινε

μόνο ένα λεπτό λευκό σημάδι

Δεκαεφτά κοπέλες στο κελί

όρθιες περιμένοντας

να πάνε για ανάκριση

Τόσος Πλούτος!

Τη βλέπω καμιά φορά

στο λεωφορείο

Είναι λίγο μαζεμένη

Έχει μια κάποια συστολή

Δεν με πειράζει που

τα στήθια της είναι

λίγο μαραμένα

Είναι φυσικό

Μόνο να! που το στέρνο της

κυρτώνει λίγο προς τα μέσα

Κόρη του λευκού γιαλού

Κόρη της λεπτής ευθύνης

δεν ξέρω πώς

δεν ξέρω πού

αλλά είμαι σίγουρος

πως θα σε ξαναβρώ

στην κόρη σου

που ακόμα δεν έχει γεννηθεί.

    (Τραγούδια από τα αμπάρια)   Β. Η.

Εέιι, εσείς από τη Πέρα Άκρη!

 Μαλάκες μου, ξέρετε τι σημαίνει Ελλάδα; Έχετε ποτέ κατέβει απ’ τη Βόρεια Ευρώπη, χειμώνα καιρό, πετώντας ώρες πάνω απ’ τα σύννεφα και μετά το αεροπλάνο σας να κάνει ελαφριά στροφή, και να μην υπάρχουνε πια νέφη; Και ξαφνικά να σκάει κάτω σας ο Θερμαϊκός λουσμένος στον ήλιο; Και πέρα να χάνεται η Σαλονίκη; Και να αφήνετε δεξιά τον Όλυμπο και να λάμπει κάτωθέ σας το Αιγαίο σα φωτερό πιάτο γεμάτο από νησιά; Να σας τυφλώνει η λάμψη του κι η αντανάκλαση μες στο μεγάλο μπλε; Και ξάφνου ένα καράβι; Και πίσω του η άσπρη γραμμή; Κι ύστερα από μια ώρα πτήση που αγωνίζεσθε να ξεχωρίσετε τη Σκιάθο, την Αλόννησο, την Εύβοια, και πέρα οι Κυκλάδες... να τρέμουν τα φτερά και το αεροπλάνο να παίρνει κλίση και να πετάτε πάνω απ’ την Αττική με την ατέλειωτη παραλιακή δαντέλα...τα λιμανάκια της, τους μαλακούς της λόφους που σβήνουνε στη θάλασσα και ο Υμηττός δεξιά σας; Και μια κάτασπρη πολιτεία να κείτεται στον ήλιο σαν τα κόκκαλά προϊστορικού Μαστόδοντος... και πέρα, καθώς αρχίζει η στροφή, η Αίγινα κι η Σαλαμίνα...

Και να βγαίνει ο πιλότος στο μεγάφωνο και να σας απευθύνει αυτή την αρχαία λέξη: Καλησπέρα! Και να σας καλωσορίζει στην Πατρίδα αναφέροντας θερμοκρασία εδάφους; Μια ασύλληπτη θερμοκρασία! Μια ειδική θερμοκρασία όπου γίνεται η κάθε μίξη.

Μαλάκες μου, Υπερασπιστείτε την Πατρίδα! Υπερασπιστείτε τον ξερότοπο! Αυτά τα μονοπάτια μέσα στους πουρναρότοπους με την κοπριά κατσίκας! Υπερασπιστείτε τα θυμάρια! Υπερασπιστείτε τις κουδούνες, και τα κοκκόρια που σας ξυπνούνε στα χωριά και που λαλούνε ξαφνικά μες στο μεσημέρι... Υπερασπιστείτε την Πατησίων! Υπερασπιστείτε την Αλεξάνδρας, την Εγνατία, την Τσιμισκή ... υπερασπιστείτε και την οδό Κρατερού στα Ιλίσια...

 Υπερασπιστείτε τη χώρα απ’ τους εμπόρους, υπερασπιστείτε την απ’ τους Μαφιόζους, υπερασπιστείτε τη απ’ αυτούς που δουλεύουνε σε εταιρείες. Υπερασπιστείτε την απ’ τα τραπεζιτικά σκυλιά. Υπερασπιστείτε την απ’ τους παππάδες και τα πολιτικά τομάρια, υπερασπιστείτε την από τους διαφημιστές και τους μεσίτες και κάθε λογής βιαστές της γης! Υπερασπιστείτε την από τον Τουρισμό! Υπερασπιστείτε την από την οργανωμένη διασκέδαση! Υπερασπιστείτε την από τον τούρκικο στρατό! Υπερασπιστείτε την απ’ τους Αμερικανούς πεζοναύτες! Υπερασπιστείτε την χώρα από τις Μαφίες των γιατρών, των ακαδημαϊκών, των δικηγόρων, των δικαστών, της Εκκλησίας, απ’ αυτούς που σας μιλούν μέσα απ’ την τηλεόραση και σύρτε τα αφεντικά τους μαζί με τους ναρκέμπορους σε φωτισμένα δικαστήρια που ιερουργούνε όλη νύχτα!

Υπερασπιστείτε απ’ την αναπαλαίωση τα θαυμάσια ερείπια! Υπερασπιστείτε απ’ την ανάπλαση τις άθλιες γειτονιές. Έϊ, Εσείς από τη Πέρα Άκρη! Υπερασπιστείτε τα νησιά και τα βουνά! Υπερασπιστείτε τη χώρα απ’ τις μαφίες των εργολάβων και των κατασκευαστικών εταιρειών! Απ’ τις οικογένειες και τα σόγια! Απ’ την ηρωίνη και την κόκα! Τέλος υπερασπιστείτε τη χώρα από τον Διάβολο τον ίδιο και τον δαιμονικό σας Εαυτό! Υπερασπιστείτε τη μικρή Πατρίδα!

Τούτη η χώρα έγινε για να ‘ναι καταφύγιο. Σήκωσε τα σύνορά της ως εκεί που έφτανε κι ως εκεί καλά κι ας περίσσεψε η γλώσσα... Εδώ μέσα τώρα κάνουμε κουμάντο εμείς, παιδιά θαλασσινών, γεωργών, βοσκών, όπως όρισαν οι προγόνοι, κατά την παλαιάν απλότητα, με ψωμί, κρασί και ρίγανη και θαυμαστό φασκόμηλο κι ούτε υπακούμε σε άλλου νόμο.

 

Β.Η.

Το ναυάγιο του S/S Τιτάνια

 Είναι δυνατόν να βυθίζεται το «Τιτάνια»; Ένας- ένας σιωπηλοί κατεβαίνουμε στις βάρκες. Είναι όλοι τρομοκρατημένοι. Κανένας δε μιλάει. Οι ναύτες βλοσυροί μάς δείχνουνε τη θέση μας. Η βάρκα πρέπει να ‘ναι ισόρροπη, όλοι το καταλαβαίνουν. Δεν ξέρω τι περιμένουμε, το σκάφος έχει αρχίσει και παίρνει κλίση. Ακούστηκε ότι έγινε ένας φόνος. Όταν ανέβαινα στο κατάστρωμα κάποιοι τρέχαν στους διαδρόμους και σπάγαν πόρτες. Ο Καπετάνιος είναι εξαφανισμένος. Πότε εγκατέλειψε το πλοίο; Παράξενο! Μέρες τώρα πλέουμε σε μια έρημη θάλασσα, μέρες έχουμε να δούμε άλλο καράβι... Ειπώθηκε ότι έχουμε κατέβει πολύ Νότια.

Μια γυναίκα κλαίει. Είπανε ότι τη χτυπήσανε. Ζήταγε τον άντρα της. Είναι επικίνδυνο αυτό που γίνεται, το swell χτυπάει τη βάρκα πάνω στα πλευρά του καραβιού. Τι περιμένουμε; Πρέπει να ξεκολλήσουμε! Το μπότζι βροντά με δύναμη τον πάτο της βάρκας, είναι έτοιμη να διαλυθεί.

Τώρα έρχονται... κατεβαίνουνε τη σκάλα. Ένας βαστάει κοντόσπαθο, άλλοι πιστόλι, κάποιος κρατάει ένα ρόπαλο του μπέηζμπωλ. Μυρίζει μια μυρουδιά σα να πέρασε κουνάβι. Ένας ναύτης στέκει στη πλώρη και κρατάει τη βάρκα με το κοντάρι με τον γάντζο κοντά στη σκάλα. Πατάνε στο κατάστρωμα και διατάζουν μερικούς να πάνε πίσω.

 

Προχτές έκανα δυο-τρία θαύματα στην τηλεόραση. Η χώρα είναι όλη γεμάτη σπόρους. Να προσέχετε τη φύτρα! Ο Θεός μιλάει αγγλικά. Είναι Άγγλος ο Θεός! Ο Θεός είναι απάνω, και ο Διάβολος απάνω! Νεφέλη ο Θεός, Νεφέλη και ο Διάβολος! Τα χωριά κυβερνάνε, η πόλη δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η πόλη δεν είναι πια όμορφη. Τα χωριά αιωρούνται.

Η Νύφη κάθεται στο γρασίδι, γερμένη στην αγκαλιά του αγαπημένου της, φορά ένα νυφικό κόκκινο φωτιά. Στο μπούστο της λάμπουνε τα στρας. Κρατάει ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα, κατακόκκινα κι αυτά, που στάζουν. Ο Γαμπρός φορά ένα μπλέ κουστούμι που λάμπει αλλά κι αυτουνού το πουκάμισο είναι ξανά κόκκινο, ακριβώς σαν το νυφικό της αγαπημένης του. Το μπράτσο της νύφης, αυτό με τα τριαντάφυλλα, λάμπει κάτασπρο Το νυφικό απλώνεται σαν πυρκαγιά στα γρασίδια που φωσφορίζουν πράσινα. Απλώνεται, απλώνεται και πέρα στην απόσταση γίνεται ένα λιβάδι παπαρούνες. Χαμογελούν ευτυχισμένοι κι είναι ξανά Άνοιξη. Είναι νομίζω συνένοχοι. Να προσέχετε τη φύτρα.

Ο Χριστός ξανακατέβηκε στη Γη. Μίλησε στα Ηνωμένα Έθνη. Τσιριχτή, υστερική και θηλυκή η φωνή του υψώθηκε πάνω απ’ τις διαμαρτυρίες, στριγκλιά «που σύντριψε τις πόλεις ως το τελευταίο ραδιόφωνο». Μπήκε μέσα στους Ναούς και τους άδειασε. Μπήκε στο Ιερό και σάρωσε την Αγία Τράπεζα φωνάζοντας: Τί είναι όλα αυτά στο όνομά μου;

Στην Αλ Καΐρα σκόνη απ’ την έρημο πάνω στις στέγες και στα κατώφλια, η πόλη ετοιμάζεται για τις γιορτές ενώ φυσάει ένας αδυσώπητος Σιμούν. Η πόλη μάταια προσπάθησε να κοιμηθεί δίπλα στο μεγάλο ποταμό.

Στα προαύλια συνωστίζεται διωγμένο το πλήθος των πιστών. Το τρομερό εκκλησίασμα! Ενώ ακούγεται ο χαλασμός μέσα στον Ναό, ετοιμάζεται να επιβιβασθεί στις βάρκες. Βουβοί αλληλοκοιτιούνται. Είναι δυνατόν να βυθίζεται το «Τιτάνια»;

Β.Η.

Αόμματοι στη Γάζα

 

                                                                                      Eyeless in Gaza

 

Τυλιγμένοι μες στη Γάζα περπατάμε στους διαδρόμους του νοσοκομείου

Αδύναμοι, εύθραυστοι, αβέβαιοι, μη αναγνωρίζοντας

συγγενείς και φίλους

με τα βλέμματα των γιατρών       

απάνω μας

ανήσυχα

μετά από φρικιαστικές εγχειρήσεις

τυφλοί

παραληρούντες

γυρεύοντας μια δόση ακόμα.

Κρατούν στα χέρια διαγράμματα πυρετών

σιωπούν

γρήγορες οι νοσοκόμες μαζεύουν πίσω μας

τις γάζες που αφήνουμε και τα βαμβάκια

ματωμένα.

Κι ακούγεται ατέλειωτος ο βόμβος

βομβαρδίζεται το νοσοκομείο κάτω στα θεμέλια

Χανς Γιουνίς.

Τρίζουν τα σιδερένια κρεββάτια

τρέμουν καμιά φορά οι τοίχοι

μακρινό μπουμπουνητό.

Ξαπλωμένοι οι τρόφιμοι

βουβοί

με το αυτί στημένο

προσπαθούν να ξεχωρίσουν

χαμηλόφωνα μιλούν

φοβισμένα ψιθυρίζουν

γερμένοι στο πλευρό

Τι να ΄θελε ο Παλιάνθρωπος

που τριγυρνούσε

όλο το απόγευμα

ανάμεσα στα κρεββάτια;

 

Κι όλη νύχτα ακούγεται ο θόρυβος

από τα γκρέηντερ και τα σκαπτικά μηχανήματα

δουλεύουν υπό το φως των προβολέων

γκρεμίζουν πτέρυγες και τις ξαναχτίζουν

επεκτείνουν το νοσοκομείο εκεί που ήταν κήποι

και παλιά νεκροταφεία.

Κάποιες φορές ένας άρρωστος

χτυπά ένα κουδούνι

λίγο νερό

ή μόνο φόβος;

αλλά δεν έρχεται κανείς.

Μετά ένα μακρινό τηλέφωνο

ακούγεται σε ένα γραφείο να καλεί

χτυπά ατελείωτα

ακούγεται επίμονο

απεγνωσμένο

μες στους έρημους διαδρόμους

κανείς δεν το σηκώνει

με τα μάτια ανοιχτά μες στο σκοτάδι

βουβοί

οι άρρωστοι παρακαλούν

κάποιος να απαντήσει

θα ‘ναι μια απόδειξη

μια ένδειξη ότι το νοσοκομείο

λειτουργεί

ότι δεν έπαψε ο κόσμος

κι ότι ακόμα

η θεραπεία είναι ίσως δυνατή.

 

Λένε, πρέπει να βελτιωθεί η υγεία για να βγεις

μα όλοι γνωρίζουμε πως

είναι αδύνατον να καλυτερεύσεις εδώ μέσα

κάθε τόσο στήνουν παραβάν.

Μας δένουν πριν έρθει η νύχτα στα κρεβάτια

πολλοί άρρωστοι το ζήτησαν οι ίδιοι

φοβούνται μην πέσουν απ’ τους κραδασμούς

απ’ την αιώρηση

και τη ναυτία.

Μας πήρανε από ‘κείνο το άλλο το νοσοκομείο

το Νασσέρ 

και ζήτησαν Γάζες και φαρμακευτικό υλικό

και ορούς

μια φορά μόνο ακούστηκαν

και ποτέ ξανά

ίσως είναι ‘κείνοι που τηλεφωνούν

τις νύχτες για αυτό και το κουδούνισμα ακούγεται με τόση αγωνία...

 

Τώρα ειπώθηκε προχθές μια ιδέα

από κάποιους που καθισμένοι στα κρεβάτια

την ώρα που χρύσιζε ο ήλιος

πηγαίνοντας να βασιλέψει

μίλησαν για πρώτη φορά

τελείως λογικά.

Να λύσουμε τους ιμάντες από τα σίδερα των κρεβατιών

να κατεβούμε στα υπόγεια

και να δεθούμε στις κολόνες που κρατούν το νοσοκομείο

και τραβώντας δυό και τρεις

κι άλλες πολλές φορές

συντονισμένα

να φέρουμε κάτω τους άρρωστους τοίχους

και μέσα από ορόφους που σωριάζονται

τη σκόνη  

και τον φοβερόν αλαλαγμό

τη στιγμή που μελαμψοί Άγγελοι

θα ρίχνουν αγγελικές μπόμπες στο νοσοκομείο

και παλιά αεροπλάνα θα πετούν

σε αρχαίους σχηματισμούς

τα αεροπλάνα της ψυχής μας

όσοι γλυτώσουμε να φύγουμε

μέσα από τους κήπους και τα νεκροταφεία.

Μπουλούκια να τρέχουμε

σα σκιές, στην αναλαμπή των μακρινών προβολέων.

 

Και όσο τα λέγανε αυτά

ράντιζε ο ήλιος που ‘φευγε

τους θαλάμους με κάτι σα χρυσόσκονη

σαν έλεος και

σαν παλιές ημέρες...

 

Μα όχι, κανείς δε δραπετεύει από δω

χθες τη νύχτα σούσουρο και ομιλίες ξαφνικά

και ο ήχος των φορείων

άδεια τα κρεβάτια τους

χάσκανε στρωμένα

μέσα στη γκρίζα αυγή.

Β.Η.

Corridor in the Asylum...
Van Gogh 1889

Γιατί οι Παλαιστίνιοι είναι μόνοι

 Πρέπει κι αυτό να ειπωθεί. Και κάπως να εξηγηθεί. Αν και νομίζω πως όλοι ξέρουν! Πώς γίνεται ένας ολόκληρος λαός να σφαγιάζεται επί δεκαετίες κι όλοι να αποστρέφουνε το βλέμμα; Και να συντάσσονται σιωπηρά με τους δήμιους;
    

    Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί που ξεσηκώθηκαν ενάντια στην Βρετανική Εντολή το 1936 και έκτοτε δεν αφήνουν να ηρεμήσει η περιοχή με τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο; Που δεν αρκέστηκαν απλά να υπάρχουνε σα σκιές; Που επιμένουνε να κάνουνε δηλώσεις; Που μέσα από κάθε ήττα διατηρούν το σθένος; 

    Ποιοι είναι αυτοί που άρχισαν τις αεροπειρατείες μετά την αραβική ήττα στον πόλεμο των Έξη Ημερών; Που αναστάτωσαν τα αεροδρόμια και απείλησαν τις παγκόσμιες αεροπορικές συγκοινωνίες; Ποιοι είναι αυτοί που δέχτηκαν τον Αντρέα Μπάαντερ και την Γκούντρουν Έσλιν στη Βηρυτό και προσπάθησαν να στήσουν μια συνεργασία ανάμεσα στην παλαιστινιακή αντίσταση και την RAF; Ποιοι εκπαίδευσαν τον Κάρλος και στη συνέχεια συνεργάστηκαν μαζί του; Για χάρη ποιων έκανε επιχείρηση ο ιαπωνικός Κόκκινος Στρατός; Ποιοι ήταν εκείνοι οι νεαροί που ασκούνταν στα στρατόπεδα προσφύγων στη Ιορδανία και πόζαραν χαμογελαστοί σε μια τελευταία φωτογραφία πριν φύγουν για επιχείρηση στην κατεχόμενη Παλαιστίνη; Κι απ’ την οποία ίσως να μην επέστρεφαν ποτέ; Ποιοι ήταν αυτοί που στα κομμάντα που απήγαγαν αεροπλάνα συμμετείχε η Λέυλα Χάλεντ; Κι ο ηγέτης τους μιλούσε στα Ηνωμένα Έθνη φορώντας τη μαντήλα που έδειχνε ότι αυτός κοιμότανε σε ένα ράντσο στην έρημο;

    Κι όταν πια γύρισε ο καιρός και χάθηκαν όλοι αυτοί σαν όνειρο, και οι ήττες έρχονταν απανωτά σαν κύματα, ποιοι ήρθαν να σταθούν στο πόδι τους; Ποιοι είναι αυτοί που πήγαν στο Θεό, λιτοί και αυστηροί και δίκαιοι, ξεγραμμένοι απ’ το κιτάπι των ζωντανών;

    Σιίτες στον Νότιο Λιβανο, Σουνίτες στην Παλαιστίνη, με καλυμμένα πρόσωπα, στα μαύρα ενδεδυμένοι και στο πιο βαθύ πράσινο, φωτογενείς σαν και τους άλλους μα τούτοι δω, ακόμα χειρότερα, Ευσεβείς! 
    Που ανεμίζουν λέξεις παράξενες μπρος στα Έθνη. Σομούντ - σθένος - αντοχή - ενεργητική αντίσταση και Μάρτυρας Σαχίντ. Που μιλούν για Πίστη και Θυσία σε έναν άθεο κόσμο. Πράγματα πρωτόφαντα και ταυτόχρονα πολύ παλιά (που καλόν είναι να παραμείνουν ξεχασμένα). Τούτοι οι άνθρωποι επιβάλλουν ένα δικό τους λεξιλόγιο σε ένα απορημένο παγκόσμιο κοινό καταθέτοντας αίμα.   

    Και έκαναν Έξοδο από το στρατόπεδο αργού θανάτου παίζοντάς τα όλα για όλα! Και έστηναν Τελετές παράδοσης με μια αυτοπεποίθηση που εξοργίζει και αγκαλιάζονταν με τους ομήρους τους!  Εξορισμένοι στον Θάνατο ενδύθηκαν τον Θάνατο γιατί αγαπάνε τόσο τη ζωή! Τη ζωή και μια Πατρίδα!      

    Ποιος ηγέτης χώρας, ποιος γραφειοκράτης, ποιος άνθρωπος του Κράτους θέλει πάρε-δώσε με τέτοιους ταραχοποιούς; Ποιος φιλήσυχος πολίτης που τρέμει για την ευθραστότητα του κόσμου του μπορεί να συμπαθήσει τέτοιους ταραξίες; Εδώ λοιπόν είναι η απάντηση! Αυτοί οι άνθρωποι βάλθηκαν να ανατρέψουν την Τάξη του Κόσμου! Επιτέθηκαν σε ό,τι πιο ακριβό· τη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής! Και ακόμα χειρότερα, το έκαναν από θέση βολής ενός άλλου Πολιτισμού. Δεν είναι απλά κάποιοι σαμποτέρ. Μακάρι νά 'ταν!  Έρχεται άραγε τούτος ο πολιτισμός από το παρελθόν ή από το Μέλλον; Μήπως κάπου στον Αραβικό κόσμο ετοιμάζεται μια νέα Αναγέννηση; Ή μήπως πρόκειται για κάποια πρώτα στοιχεία ενός επερχόμενου πολιτισμού;  Ακόμα δεν ξέρουμε. Οι ενδείξεις πάντως, οι επίφοβες ενδείξεις, δείχνουν ότι κάτι έρχεται μέσα από τον Χρόνο. Κι ως γνωστόν εκεί δεν υπάρχει Μέλλον-Παρελθόν, μόνο ρωγμές! Πρόκειται λοιπόν για κάποιο Return to Forever;

    Και δεν είναι μόνο οι ηγεσίες στη Δύση, ούτε μόνο τα δικτατορικά αραβικά καθεστώτα που φοβούνται τους λαούς τους, αλλά και οι Κινέζοι και οι Ρώσοι γραφειοκράτες που νοιώθουν ότι τούτοι οι ανθρώποι έχουν τις δικές τους απόψεις, ότι είναι υπερβολικά ανεξάρτητοι, άρα μη υποστηρίξημοι! Σύμπασα λοιπόν η Παγκόσμια Κυριαρχία και οι αυλικοί μασάν τα λόγια τους. Γιατί εδώ είναι φανερό... πρόκειται για κάποιους εξεγερμένους! Αυτοί αγαπούν την ελευθερία! Και ακόμα παραπέρα, τη γη τους... Και ακόμα χειρότερα, την αξιοπρέπεια.  Δεν ζητούν συμβιβασμό, δεν επιδιώκουν κάποιας μορφής συναλλαγή, απαιτούν να λυθεί το πρόβλημα με τους δικούς τους όρους - να πληρωθούν με κάτι καθαρό, πιο καθαρό κι από χρυσό, φέρ' ειπείν δικαιοσύνη. Κι αυτά είναι πράγματα τρομερά που ο κάθε αφέντης κι ο κάθε λογιστής τα πιάνει αμέσως με την αλάνθαστη όσφρησή του. Και οι νεολαίες των Δυτικών χωρών τα πιάνουνε επίσης με το ένστικτο, και οι φτωχοί κι αποκλεισμένοι όπου γης που αυξάνονται διαρκώς, βλέπουν κι ας μη μιλούν... 
    Ακούστε τι μήνυμα στέλνουν οι Ταξιαρχίες Αλ Κασσάμ: "Γάζα, το τελευταίο προπύργιο, περήφανη για όλους όσους κατοικούν εντός των τειχών της, πιο σιμά σας από τ' αστέρια τ' ουρανού, ακλόνητη, δεν υποχωρεί και δεν διαπραγματεύεται ποτέ". Δεν έχουν συνηθίσει τέτοια γλώσσα τα αφεντικά! Δεν είναι τρόπος αυτός να μιλάς στους υποταγμένους! Θα το φάν' το κεφάλι τους αυτοί! Ή θα νικήσουν! Προφανώς πρόκειται για ποιητές που πήραν τα όπλα. Ή για κάποιους που αποφάσισαν να κάνουν ποίηση με τα όπλα...   

    Κανένα έλεος λοιπόν για τους εξεγερμένους! Το επαναστατικό τους θράσος γοητεύει τους απανταχού καταπιεσμένους· είναι επικίνδυνοι άνθρωποι αυτοί! 
    Και αγωνίζεται η Κυριαρχία να απαλείψει το εμπόδιο. Με κάθε τρόπο, κάθε μέσον! Μόνο που της διαφεύγει ένα πρόβλημα μικρό, αλλά πολύ σημαντικό: η Ιστορία βλέπει. 

    Κι απ’ τη μια μεριά αντάρτες και από την άλλη οι στρατιώτες... Όσο να πεις έχει διαφορά! Κι όλοι τη νοιώθουν την τέτοια διαφορά! Καταρχάς η ομορφιά των μαχητών, γιατί η ελευθερία ομορφαίνει και η ομορφιά, κι όλη τούτη η νιότη, σκανδαλίζει τους κακομούτσουνους και τους αποστεγνωμένους... Και επιπλέον τούτοι οι μαχητές έχουν την έγκριση και τη στήριξη των καταυλισμών. Δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερο! Και οι στρατιώτες όλο και περισσότερο κατατρύχονται από την αμφιβολία. Κι όσο χάνεται η σιγουριά, αρχίζει το ανεξέλεγκτο έγκλημα. Και οι Δυτικοί ηγέτες εναγωνίως κι εναγώνια ψάχνουν μια χρυσή τομή, γιατί με όλο αυτό το αίμα, ακόμα κι αν είναι αίμα μελαμψών παρακατιανών κινδυνεύουν να απονομιμοποιηθούν στα μάτια των λαών της γης αφού σαν ηγέτες οφείλουν να εγγυώνται τη ζωή, ακόμα κι αν κείται μακράν... Γιατί όσο κι αν υψώθηκαν για αιώνες φράγματα στο υποσυνείδητο των λαών, ανάμεσα στα ξανθά παιδάκια, που τα μαλλιά τους έχουν το χρώμα του ήλιου και τα μάτια τους το χρώμα τ΄ ουρανού, και τα άλλα τα μικρά που έχουν το χρώμα του πηλού - τα μεν να ζήσουν και να ευημερήσουν και τα άλλα να σέρνονται άρρωστα στη λάσπη - το αίμα είναι παντού αίμα. Κι είναι πάντα κόκκινο και είναι πια τόσο πολύ που απειλεί να σπάσει τα φράγματα αυτά...

    Και επιπλέον υπάρχει στη Δύση μια ανήσυχη νεολαία και πληθυσμοί που καταβυθίζονται στη μοντέρνα φτώχεια. Και τότε παύει να τους λέει κάτι μια δήθεν φυλετική υπεροχή. Συνεπώς, λόγω της αντίστασης στην Παλαιστίνη, κινδυνεύει να διαλυθεί αυτό που αποκαλούνε, παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας. Αν αυτή η αρχιτεκτονική δεν περάσει εκεί, πολύ απλά: πάει για διάλυση!
    Να λοιπόν το «πώς» και το «γιατί» που οι Παλαιστίνιοι βρέθηκαν μόνοι από πολύ ‘ξαρχής! Να γιατί η Ομερτά! Και να γιατί αυτή η φωτιά που δε λέει να σβήσει, για κάποιους πρέπει επειγόντως να σβηστεί ενώ για άλλους πρέπει να θεριέψει και να τυλίξει ολόκληρη τη γη.

Β.Η.