Τι γίνεται με τις παλιές μας γκόμενες που τις γλείψαμε
σαν να ‘μασταν παγκόσμιοι πρωταθλητές
και άναψαν τα μάγουλά τους
και γέμισε κόκκινα στίγματα το κορμί τους
μέχρι που είδαν τον Θάνατο έφιππο να γυροφέρνει
και κυμάτισαν στο μαξιλάρι σα φωτερή χαίτη τα μαλλιά τους,
ώσπου είδαν τη σωτηρία να φτάνει
πάνω σ’ εκείνο το ίδιο άλογο
και μας χαϊδέψανε όλο ευγνωμοσύνη το κεφάλι;
Τι γίνεται με τις παλιές μας ερωμένες,
αστραφτερά κορίτσια,
που τάραζαν την τάξη του κόσμου;
Πώς γίνανε τώρα κάτι στριφνές γριές;
Και πώς το βλέμμα τους κάποια στιγμή αστράφτει
όλο υπολογισμό
σα λάμα στο σκοτάδι;
Β.Η.
