Υπάρχει ένας
βαθύτερος εαυτός ο οποίος μιλά σπάνια και όταν μιλά, μιλά από την εξορία.
Αποστρέφουμε το βλέμμα και κάνουμε ότι δεν ακούσαμε την χαμηλή φωνή. Αν και
τόσο μακρινή ακούγεται ολοκάθαρα, σαν ψίθυρος - καμιά φορά εντός μιας ξαφνική σιωπής, καμιά φορά μέσα στη νύχτα. Σαν κάτι
ξένο· αλλά τρομακτικά οικείο.
Προσποιούμαστε ότι νοιώθουμε καλά μέσα στη
βουή του κόσμου και αγαπάμε τον πολτό μέσα στον οποίο χανόμαστε. Είναι
καθησυχαστικό.
Και υπάρχει πολύ μίσος σ’ αυτή την αγάπη…
Νοιώθουμε ησυχασμένοι μες την αδράνεια της
μάζας και την αποπροσωποποίηση.
Θα
μπορούσε να είναι μια ακόμα σημασία της λέξης «αυταπάρνηση».
Υπάρχει όμως κάτι εξαιρετικά ακανθώδες σ’
αυτή την στάση και λέγεται προσωπική
δύναμη και προσωπική ευθύνη.
Γιατί ερχόμαστε μπροστά σε κάτι,
αμφιλεγόμενο πιά, που λέγεται προσωπικό
θάρρος. Αποσιωπημένο στις μέρες μας· σχεδόν ταμπού.
Αλλά είναι πολύ επικίνδυνο να μην ασκήσεις
την προσωπική σου δύναμη γιατί θα σε εκδικηθεί- σκοτώνοντάς σε!
Και η αίσθηση της προσωπικής ευθύνης? Να κάτι που δεν κάμπτεται αλλά για λίγο μόνο
σκύβει το κεφάλι!
Όλα αυτά είναι πολύ ενοχλητικά. Ζητώ συγνώμη
λοιπόν αν ηχώ μελοδραματικός αλλά νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος που ο θάνατος
έχει γίνει τόσο τρομακτικός στις μέρες μας. Γιατί είναι αυτός που μας σέρνει
βίαια μπρος σ’ αυτό το πρόσωπο κι αυτή τη φωνή.
Δεν είναι ο ευλογημένος θάνατος αλλά αυτός
που χάσκει σαν καταπακτή μέσα σε υπαρξιακή έρημο. Ούτε καν την ύστατη στιγμή,
έχοντας καταστεί αλλόγλωσσοι, κατανοούμε την εσώτερη φωνή.
Ό,τι όμως ισχύει για έναν άνθρωπο ισχύει
και για ένα λαό. Και τα περίφημα προβλήματά μας μέχρι στιγμής, μοιάζουν σαν
αιώρηση πάνω από ένα κενό, περιδίνηση γύρω από ένα μηδέν.
Β.Η
